บทที่ 271 ข้าก็เพียงแค่ตามหาคนผู้หนึ่ง ทำไมหรือ?
เมื่อเห็นรอยร้าวที่เป็นช่องว่างนี้มีลักษณะราวกับดวงตา แต่มีขนาด ‘ใหญ่’ กว่า และมีความยาวประมาณช่วงลำแขน มีความกว้างช่วงตรงกลางทั้งสองด้านค่อนข้างแคบ
ไม่เพียงเท่านั้น ภายในรอยร้าวนี้ยังมีเสียงลมกรรโชก ขณะเดียวกันยังมีไอภูตผีนับไม่ถ้วน ‘พุ่ง’ อยู่ภายในนั้น และดูมีความรุนแรงอย่างมาก
องค์จักรพรรดิไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ทำได้เพียงยืนห่างออกมาประมาณห้าก้าว และจ้องมองลู่เฉินพลางเอ่ยขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “เจ้าอย่าไปเข้าใกล้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้น หากถูกมันดูดเข้าไปต้องแย่แน่!”
ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเท่าใดนัก เขาเพียงจ้องมองรอยร้าวนี้อยู่เงียบ ๆ
ในขณะที่องค์จักรพรรดิเต็มไปด้วยความสงสัย “เหตุใดเขาจึงไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย?”
และในตอนนั้นเอง ลู่เฉินพลันยื่นมือออกมาวางลงไปบนรอยร้าวนั้น องค์จักรพรรดิเห็นเช่นนั้นจึงมีสีหน้าตกตะลึง “อย่า!”
แต่เขายังคงยื่นมือเข้าไปสัมผัส จนรู้สึกได้ถึงแรงอัดอย่างมหาศาล จากนั้นไอภูตผีก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
หากเป็นเพียงคนธรรมดา ร่างกายคงแตกสลายในทันที ทว่าไอภูตผีที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เมื่อถูกลู่เฉินดึงออกมาภายในพริบตาเดียวกลับไม่ส่งผลอะไรต่อเขาแม้แต่น้อย
ภาพที่เกิดขึ้นทำให้องค์จักรพรรดิตกตะลึง สายตาจ้องมองไปยังลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ จนกระทั่งลู่เฉินดึงมือกลับเข้ามาและเดินไปยังองค์จักรพรรดิ “ไปชั้นหกกันเ
