ถิด”
“ชั้นที่หก?”
“อืม เจ้าสามารถลงไปได้ไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินมองไปยังองค์จักรพรรดิโดยไม่มีท่าทีใด ๆ องค์จักรพรรดิจึงขานรับและนำเขาไปยังชั้นที่หก
ไอภูตผีในชั้นที่หกนี้มีความหนาแน่นยิ่ง จนไม่สามารถมองออกไปไกลเกินระยะสิบก้าวได้ด้วยตาเปล่า มองเห็นเพียงแค่แสงสีขาวจาง ๆ ที่สว่างอยู่ภายในค่ายกลเท่านั้น
“ที่นี่คือชั้นที่หก” องค์จักรพรรดิกล่าวขึ้นเมื่อเดินมาถึงจุดหมาย ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ กระทั่งเห็นบันไดที่ขึ้นไปยังชั้นที่เจ็ดแล้วจึงเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าสามารถลงไปเองได้แล้ว ส่วนเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องตามมา”
องค์จักรพรรดิหวาดกลัวจนสีหน้าซีดเผือด “อันใดนะ? เจ้าจะไปยังชั้นที่เจ็ด?”
“อืม!”
องค์จักรพรรดิโพล่งขึ้นมาด้วยความกังวลใจ “เช่นนั้นอันตรายเกินไป!”
“ไม่เป็นไร” ลู่เฉินเอ่ยจบก็เดินไปยังทางเข้าของชั้นที่เจ็ด
ท่ามกลางไอภูตผีที่หนาแน่น ร่างของลู่เฉินก็ค่อย ๆ ลับสายตาไป องค์จักรพรรดิที่ยืนอยู่นั้นได้แต่มองด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เขา… แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่?”
…
หลังจากลู่เฉินเดินลงบันไดไป เขาก็มาถึงชั้นที่เจ็ด และในชั้นที่เจ็ดนี้ ไอภูตผีมีความหนาแน่นมากจนสามารถมองเห็นได้เพียงในระยะสามก้าวเท่านั้น
“ดูเหมือนว่า ยิ่งลึกลงไป ไอภูตผีก็ยิ่งหนาแน่นมากขึ้น!” ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยขึ้นมา จากนั้นจึงออกเดินต่อไป
เมื่อมาถึงชั้นที่แปด ความหนาแน่นของไอภูตผีทำให้ระยะการมองเห็นเหลือเพียงแค่หนึ่งก้าว
“ด้านล่างคงจะเป็นช
