ีบปล่อยพวกเราออกไปเดี๋ยวนี้!”
คนเหล่านี้ต่างตะโกนแข่งกัน ทว่าชายหนุ่มกลับเผยยิ้มเย็นชาออกมา “หากไม่อยากตาย ก็จงตอบคำถามของข้ามาเสียดี ๆ!”
คนเหล่านี้ไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร แต่ผู้นำคนนั้นกลับจ้องมองลู่เฉินพลางเอ่ยว่า “พวกเราไม่มีทางตอบคำถามเจ้า!”
“โอ้? จริงหรือ?” แววตาของชายหนุ่มฉายชัดถึงความเย็นชา เถาวัลย์เหล่านี้มีหนามแหลมคมยาวยื่นออกมา มันทิ่มไปยังร่างกายของพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่สามารถใช้พลังปราณได้ แต่ละคนจึงหวาดกลัวขึ้นมา
ผู้นำจึงเอ่ยถามถึงความต้องการของลู่เฉินทันที “เจ้า… เจ้าอยากรู้สิ่งใด?”
คนอื่นต่างแสดงความเต็มใจที่จะตอบคำถามของลู่เฉิน ชายหนุ่มจึงมองไปยังทุกคนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก “ข้ามาตามหาผู้ที่มีนามว่าอู่เหยียน และผู้มีความสามารถของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ละคนก็พลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป
