บทที่ 268 เมื่อครู่ยังโหดเหี้ยม แต่ครานี้กลับหัวหด!
ไม่เพียงเท่านั้น องค์จักรพรรดิยังลุกยืนขึ้นอีกด้วย
องค์รัชทายาทพลันกล่าวอย่างนอบน้อมราวกับทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว “ขอแสดงความยินดีกับเสด็จพ่อที่ทรงหายจากอาการประชวร!”
องค์ชายรอง องค์ชายเจ็ด รวมทั้งพระสนมอู่ต่างก็ตกใจ
ส่วนขุนนางคนอื่น ๆ คุณชายโหว และแม้แต่แม่ทัพก็ตกใจเช่นกัน
เห็นเพียงองค์จักรพรรดิตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าอยากจะขอบคุณหมอเทวดาผู้นี้ หากไม่ใช่เพราะเขา ข้าคงจะไม่มีวันหายดีเช่นนี้แล้ว!”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น หลายคนที่รู้จักดูทิศทางลมก็ยกยอทันที แต่หนานเหยาทนไม่ได้อีกต่อไป นางส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “พวกประจบสอพลอ!”
คนเหล่านั้นรู้สึกเขินอายอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าองค์ชายหกกลับมองไปที่หนานเหยาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโส พวกเขาใช้ชีวิตกันแบบนี้ อย่าทำให้พวกเขาลำบากใจเลย”
หนานเหยาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “โลกกำลังแย่ลง!”
แต่เห็นได้ชัดว่าพระสนมอู่ไม่ยินดี “องค์จักรพรรดิ เขาดึงสำนักพรรคต่าง ๆ ไปเป็นพรรคพวกมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นยังต่อสู้กับแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด พวกเราควรจับกุมเขาหรือไม่? เขาจะได้ไม่ก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่!”
“จับ? จับทำไมกัน?” องค์จักรพรรดิถามกลับ
“เขาดึงสำนักพรรคต่าง ๆ มาเป็นพวกนะเพคะ” พระสนมอู่ไม่ลืมที่จะพูดถึงเรื่องของลู่เฉิน แต่องค์จักรพรรดิกลับตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าชายหลายคนที่นี่ก็จัดตั้งกลุ่มเป็นการส่วนตัว ดังนั้นข้
