ักฐานะของหนานเหยาก็ตอบว่า “จัดการเรื่องคุณชายหนานโหวก่อน แล้วค่อยพูดถึงเรื่องหมอผี!”
หนานเหยาพยักหน้า “ได้”
พระสนมอู่มีสีหน้าดูไม่ได้ทันที ส่วนองค์ชายรองก็ร้อนใจ
คุณชายหนานโหวเห็นเช่นนั้นจึงรีบอธิบายกับองค์จักรพรรดิอย่างรวดเร็ว “องค์จักรพรรดิ ข้าไม่ได้ทำร้ายพระองค์ นับประสาอะไรกับแมลงที่ควบคุมพระองค์!”
องค์จักรพรรดิมองไปที่ลู่เฉินทันที “หมอเทวดา เจ้าพูดให้เขาเลิกคิดเสียเถิด”
ลู่เฉินจึงมองไปที่คุณชายหนานโหว ขณะที่คุณชายหนานโหวก็พูดอย่างดุเดือดว่า “เจ้าเลิกใส่ร้ายข้าเสียที!”
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่าข้าจะใส่ร้ายเจ้าหรือไม่ อีกเดี๋ยวก็รู้แล้ว!”
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินไปหาองค์จักรพรรดิ ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินกำลังจะทำอะไร
ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าองค์จักรพรรดิและกล่าวว่า “ต้องขอความร่วมมือจากเจ้าแล้ว!”
“พูดมา”
“แมลงในร่างกายเจ้าถูกข้าผนึกไว้แล้ว แต่ข้าต้องกระตุ้นพวกมัน หลังจากกระตุ้นแล้ว แมลงเหล่านี้ต้องการพลังจากเจ้านายของพวกมัน ในเวลานั้นแมลงเหล่านี้จะออกจากร่างกายของเจ้า แต่กระบวนการนี้นับว่าเจ็บปวดมาก”
องค์จักรพรรดิหน้าเปลี่ยนสีและตรัสว่า “มาเถอะ! ข้าทนได้!”
ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ส่วนคุณชายหนานโหวยังคงสุขุม “ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
ทว่าครู่ต่อมา ทุกคนกลับเห็นกลุ่มแมลงโปร่งใสเปื้อนเลือดบินออกมาจากร่างกายขององค์จักรพรรดิ และพวกมันก็บินออกไปทีละตัวเหมือนแมลงวันตัวเล็ก ๆ
