นคนของเจ้าหรือ?” ลู่เฉินยิ้มให้องค์ชายรอง
องค์ชายรองพูดด้วยความโกรธว่า “ไร้สาระ ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้!”
องค์จักรพรรดิกระแอมไอเบา ๆ และองค์ชายรองก็กล่าวด้วยความขัดเขินทันทีว่า “ข้าหมายถึงว่าคุณชายหนานโหวกับข้ามีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว และแน่นอนว่าเขาเป็นคนจากราชวงศ์หนานโยว”
พระสนมอู่ที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง แต่นางยังต้องการระบายความคับข้องใจ จึงได้ทูลองค์จักรพรรดิว่า “องค์จักรพรรดิ ข้าคิดว่าชายผู้นี้แค่อยากล้างแค้นส่วนตัวเท่านั้น”
หนานเหยาเห็นว่าพระสนมอู่กำลังจะเป็นราชินีปีศาจอีกครั้ง นางจึงพูดว่า “เจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือ?”
“นางบ้า! อย่าใส่ร้ายคนอื่น!” พระสนมอู่ตวาด ในขณะที่หนานเหยาพูดด้วยรอยยิ้ม “วันนั้น หลังจากที่หมอผีถูกพวกเราพาตัวไป พวกเราถูกสำนักไสยมนตร์ดำไล่สังหาร แต่ยามนั้นผู้ที่รู้ว่าพวกเรามาที่พระราชวังเพื่อรักษาองค์จักรพรรดิมีแค่หมอผีและเจ้า!”
พระสนมอู่รีบอธิบายทันที “ในพระราชวังมีคนมากมาย เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าเป็นข้า!”
หนานเหยายิ้มแปลก ๆ “หรือว่าหมอผียังมีผู้ช่วยในวังแห่งนี้? ”
“ข้าไม่รู้!” พระสนมอู่แยกความสัมพันธ์ของนางออกมาทันที เพราะกลัวว่าหนานเหยาจะใส่ร้ายนาง แต่หนานเหยากลับมองไปที่องค์จักรพรรดิแล้วถามว่า “องค์จักรพรรดิ ท่านคิดอย่างไร?”
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าหนานเหยาจะกล้าพูดกับองค์จักรพรรดิด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ และองค์จักรพรรดิที่รู้จ
