บทที่ 266 ขุมอำนาจทั้งสาม พึ่งพิงสามแดนศักดิ์สิทธิ์!
แม้ว่าหนานลัวจะรู้ว่าลู่เฉินนั้นไม่ธรรมดา แต่เขาก็ยังกังวลเล็กน้อย “หากคนเหล่านั้นใช้วิธีเดียวกับที่ใช้จัดการองค์จักรพรรดิเล่า?”
“ท่านอาจารย์ของข้าสามารถรักษาองค์จักรพรรดิได้ ดังนั้นยังจะกลัวคนพวกนั้นหรือ?” คำพูดของหนานเหยา ทำให้หนานลัววางใจขึ้นเล็กน้อย “หวังว่าคงเป็นเช่นนั้นกระมัง”
หนานเหยาปลอบใจ “ดูสิ ท่านอาจารย์ใจเย็นมาก ท่านจะกลัวอันใด?”
หนานลัวมองไปที่ลู่เฉินแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายดูสงบจริง ๆ และดูเหมือนว่าจะมีท่าทางไม่วางใจง่าย ๆ
หนานลัวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยุดคิดเรื่องนี้
…
หนึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสามคนก็มาถึงด้านนอกตำหนักใหญ่ของพระราชวัง และผู้คนจำนวนมากก็มารวมตัวกันที่นั่นในขณะนี้
ขุนนาง คุณชาย แม่ทัพต่าง ๆ และเหล่าสมาชิกราชวงศ์
ในหมู่พวกเขา องค์ชายหกได้มาถึงนานแล้ว หนานหลิวนั้นเมื่อเห็นลู่เฉินก็รีบเข้ามาคารวะแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโส!”
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าเหล่าองค์หญิงและองค์ชายกลับส่งเสียงหัวเราะเยาะ
“น้องหก เจ้ามีช่วงเวลาที่เลวร้ายในเมืองพำนักเซียนสินะ? คิดไม่ถึงว่าจะเรียกผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานว่าผู้อาวุโส?” ชายที่มีหนวดเคราบนใบหน้าหัวเราะ เขาคือองค์ชายรองนั่นเอง
คนผู้นี้อายุประมาณสี่สิบหรือห้าสิบปี ในแง่ของอายุย่อมมากกว่าองค์ชายหกอยู่มาก ยิ่งไปกว่านั้น ข้างกายเขายังมีองค์ชายและเจ้าหญิงมากมายที่ ‘สนับสนุน’ เขาอยู่
องค์ชายห
