ชียนที่ไม่มีความตั้งใจที่จะต่อสู้กับอีกฝ่ายเลย
ลู่เฉินหันมองไปยังนักฆ่าหญิงเหล่านั้น
เห็นเพียงว่าสตรีเหล่านั้นตายไปทีละคน เหลือเพียงแค่ร่างไร้วิญญาณ
“คนเหล่านั้นเกิดอะไรขึ้น” ลู่เฉินหันไปถามตู๋ซานชิงและคนอื่น ๆ อีกครั้ง ตู๋ซานชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “วิธีลับนี้ จำเป็นต้องคร่าชีวิตคนจำนวนมาก ดังนั้นองค์ชายเจ็ดจึงสั่งให้พวกนางสังเวยชีวิต!”
“สังเวย?” แววตาลู่เฉินฉายชัดถึงความเย็นชา
“ใช่แล้ว!” ตู๋ซานชิงพยักหน้า จากนั้นลู่เฉินก็พูดราวกับว่าเขาคิดวิธีลับอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือว่ามันคือค่ายกลส่งปรโลก! สังเวยชีวิตผู้อื่นทำให้สามารถแลกกับวิธีลับอย่างการ ‘ส่งตัว’ ได้!”
“ค่ายกลส่งปรโลก?” ตู๋ซานชิงไม่รู้ว่ามันคืออะไร จางเชียนเองก็เช่นกัน
ลู่เฉินกลับมามีสติและมองไปยังคนทั้งสอง “เจ้าต้องการที่จะอยู่หรือตาย?”
“อยู่… เราอยากมีชีวิตอยู่!” ตู๋ซานชิงพยักหน้ารัวเร็ว ส่วนจางเชียนรีบกล่าวว่าตราบใดที่ลู่เฉินปล่อยพวกเขาไป พวกเขาก็สามารถ ‘เป็นวัวเป็นควาย’ ให้ลู่เฉินได้ ชายหนุ่มจึงสลักอักขระยันต์หุ่นเชิดให้พวกเขาทีละคน และพูดกับพวกเขาว่า “ข้าได้สลักอักขระยันต์หุ่นเชิดเข้าไปในร่างกายของพวกเจ้าแล้ว”
เมื่อได้ยินว่าเป็นอักขระยันต์หุ่นเชิด ทั้งสองก็ถึงกับตกใจกลัว
ลู่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา “หากเจ้าไม่อยากตาย ก็จงทำตามที่ข้าบอก!”
ทั้งสองพยักหน้าทันที และหลังจากที่ลู่เฉินอธิบาย เขาก็เดินออกจาก ‘ประตูไร้สิ่ง
