บทที่ 262 เร็วเกินต้าน ประตูไร้สิ่งสรรพไร้ผลต่อนาง!
เฮยเม่ยเพียงยืนอยู่ตรงนั้น สายตาจ้องมองไปยังลู่เฉินและพูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้ารู้พรสวรรค์ของข้า เช่นนั้นเจ้าจะยอมจำนนเองหรือจะให้ข้าลงมือเล่า!?”
“เจ้ายังไม่ถึงขนาดที่ทำให้ข้าต้องยอมจำนน!” ลู่เฉินไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับหัวเราะออกมา ส่วนเฮยเม่ยนั้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็พลันมีสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านทั่วร่างกายของนาง จากนั้นทุกคนก็เห็นเม็ดทรายบนพื้นถูกลมพายุม้วนขึ้นมา
องค์ชายเจ็ดที่อยู่ด้านข้างกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เจ้าหนุ่ม ใครใช้ให้เจ้ายโสนักเล่า!”
จางเชียนพูดอย่างผู้กุมชัยชนะ “เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่รอดแน่!”
ในขณะที่ตู๋ซานชิงเย้ยหยันว่า “เจ้าหนุ่ม สตรีนางนี้ไม่ธรรมดา!”
ลู่เฉินยังคงไม่สนใจ ตอนนี้เองที่จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็หายไป ระดับความเร็วนั้นสามารถพูดได้ว่ารวดเร็วอย่างมาก!
ฉากนี้ทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกตื่นเต้น และรู้สึกมีความหวังว่าจะจัดการกับลู่เฉินได้เสียที
แต่หลังจาก ‘กำแพงพันชั้น’ ของชายหนุ่มเปิดขึ้น ทุกคนต่างก็ได้เห็นฉากอันน่าเหลือเชื่อ เพราะนั่นคือร่างของเฮยเม่ยที่ปรากฏตัวรอบตัวลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง และทุกครั้งที่นางปรากฏตัวก็จะโจมตีลู่เฉินหนึ่งครั้ง
ดังนั้นเมื่อทุกคนเห็นกำแพงของลู่เฉินก็มักจะได้ยินเสียงที่แตกออกมา ทว่าทุกครั้งที่ไปถึงชั้นที่เก้าสิบ นางก็ไม่สามารถไปต่อได้
ทำให้คนเหล่านั้นตะโกนอย่างดุเดือดว่า “เพิ่มแรงอีกหน่อย!”
