งจึงได้แต่จ้องมองไปรอบ ๆ
องค์ชายเจ็ดถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะมองไปรอบ ๆ แล้วตะโกนว่า “เจ้าหนุ่ม แน่จริงก็ออกมาสิ!”
“ข้าก็อยู่นี่ไงเล่า” จู่ ๆ ลู่เฉินก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังองค์ชายเจ็ดและคนอื่น ๆ จากนั้น ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ก็ดูดองค์ชายเจ็ดและคนอื่น ๆ เข้าไปทันที!
คนเหล่านี้ต่างพากันเอ่ยสาปแช่ง แต่ความสามารถของพวกเขาไม่สามารถต้านทานแรงดึงดูดของ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงหายตัวเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ในเวลาไม่นาน
เฮยเม่ยถามขึ้นทันทีว่า “พวกเขาไปไหนแล้ว?”
“กองขยะขวางทางอย่างพวกเขา ข้าก็แค่เก็บออกไป” ลู่เฉินพูดขณะเก็บ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เพราะเขารู้ว่า ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ นี้ไม่มีประโยชน์มากนักสำหรับการปะทะเฮยเม่ยที่รวดเร็วดั่งสายฟ้า
ทางด้านเฮยเม่ย นางรู้ว่าองค์ชายเจ็ดเป็นลูกรักของพระสนมอู่ หากนางไม่อาจคุ้มครองอีกฝ่ายได้ นางคงจะต้องถูกตำหนิ ดังนั้นจึงพูดด้วยความโกรธเคืองว่า “เจ้าควรปล่อยองค์ชายเจ็ดไป มิฉะนั้น…”
“มิฉะนั้น…?” ลู่เฉินยิ้ม
เฮยเม่ยตอบอย่างเย็นชา “มิฉะนั้นข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความทรมาน!”
“โอ้ เช่นนั้นก็ทำให้ข้าดูหน่อยสิ!”
หลังจากที่เฮยเม่ยตีหน้าเคร่งขรึม สายลมรอบ ๆ ตัวนางก็เริ่มส่งเสียงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าพายุกำลังใกล้เข้ามา
ลู่เฉินรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา และเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะปราบสตรีนางนี้โดยปราศจากความช่วยเหลือ ดังนั้นลู่เฉินจึงใช้ออกด้วยเ
