บทที่ 261 สตรีผู้มีไอภูตผีมาเยือน
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “บนร่างสตรีเหล่านี้งั้นหรือ?”
“ใช่!” องค์ชายเจ็ดมองเขาด้วยรอยยิ้ม ทว่าในรอยยิ้มนั้นลอบซ่อนจิตสังหารไว้ ขณะที่ลู่เฉินเพียงเอ่ยพลางแย้มยิ้ม “ไม่ใช้เคล็ดวิชา? ใช้แค่มือ?”
“ถูกต้อง!” องค์ชายเจ็ดหัวเราะ
แต่ชายหนุ่มพลันถามกลับมาว่า “แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่ามันอยู่บนตัวพวกนางหรือไม่?”
“มันอยู่ที่พวกนางแน่นอน” องค์ชายเจ็ดเอ่ยอย่างมั่นใจ ลู่เฉินจึงหันไปยิ้มให้สตรีเหล่านั้น “มันอยู่ที่ตัวพวกเจ้าจริง ๆ หรือ?”
สตรีเหล่านั้นพยักหน้าและมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม ความเย้ายวนในรอยยิ้มนี้ราวกับต้องการจะยั่วยวนลู่เฉิน แต่ลู่เฉินคือผู้ใด? จอมมารลู่ผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้ว ผู้มีประสบการณ์ถึงเก้าชีวิต เขาจะถูกแม่นางน้อยสองสามคนล่อลวงได้อย่างไร?
แต่หากชายหนุ่มอยากได้แผนที่ชี้แดนลับที่ต้องการ เช่นนั้นก็คงต้องลองดูกันสักหน่อย
ดังนั้นลู่เฉินจึงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินกำลังจะทำอะไร โดยเฉพาะองค์ชายเจ็ดที่งุนงง “อันใดเล่า? ข้าให้เจ้าไปแล้ว แต่เจ้าไม่ต้องการมันหรือ”
ลู่เฉินใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายต่าง ๆ บนร่างของสตรีเหล่านี้ โดยมุ่งเน้นไปยังแผนที่นั้นซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ ลู่เฉินจึงค้นพบว่าแผนที่ชี้แดนลับนี้อยู่ที่ใด
ชายหนุ่มหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “ข้ารู้แล้วว่าอยู่ที่ใคร!”
“ใคร?” องค์ชายเจ็ดเชื่อครึ่งไม่เชื่
