บทที่ 257 จวนตะวันคล้อย ไฟกัลป์คู่ เป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่มาก!
หนานเหยาเกลียดผู้มีนิสัยหยิ่งยโสเผด็จการเช่นนี้มาก่อนแล้ว ยิ่งตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว นางจึงตะโกนออกมาทันที “เจ้าจะเข้ามาแฝงตัวหรือไม่นั้น เกี่ยวอะไรกับอาจารย์ของข้า!”
ผู้คนด้านนอกต่างพากันตกตะลึงขึ้นมา พวกเขาไม่คิดว่าหญิงสาวคนหนึ่งจะกล้าเผชิญหน้ากับองค์ชายเจ็ดเช่นนี้ได้
องค์ชายเจ็ดเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “เถ้าแก่จาง ข้าจะมอบหน้าที่นี้ให้เจ้า!”
จางเชียนขานรับ “ขอรับ!”
เมื่อเห็นจางเชียนระเบิดพลังปราณออกมา หนานเหยาก็ไม่ยอมเช่นกัน พลังปราณของทั้งสองจึงพุ่งเข้าปะทะเข้ากันอย่างรวดเร็ว
องค์ชายเจ็ดเผยยิ้มพลางมองไปยังตู๋ซานชิง “อาจารย์ห้า ชายผู้นี้คงต้องมอบให้ท่านแล้ว!”
ตู๋ซานชิงอยากจัดการลู่เฉินด้วยมือของตัวเองมานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงก้าวออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะมองไปยังลู่เฉิน “ตอนนี้ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้แล้ว อีกทั้งรอบข้างยังไร้ซึ่งค่ายกล ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะต้านทานข้าได้อย่างไร!”
“จริงหรือ?” ทว่าลู่เฉินไม่จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้ใดก็สามารถทำให้ตู๋ซานชิงพ่ายแพ้ได้ เป็นตู๋ซานชิงที่คิดเอาเองว่าการฝึกฝนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจะสามารถจัดการกับลู่เฉินได้อย่างไม่มีปัญหา
ดังนั้นด้านหน้าของตู๋ซานชิงจึงปรากฏมวลอากาศสีดำสว่างวาบขึ้นมาทันที จากนั้นมวลอากาศสีดำนี้ก็พลันก่อตัวเป็นตั๊กแตนขนาดใหญ่หนึ่งตัว
ทุกคนพลันตกตะลึงขึ้
