นมา “ตั๊กแดนดำ!”
“นั่นราชาตั๊กแตนดำ!”
“ใช่ ราชาตั๊กแตนดำแห่งหุบเขาแมลงพิษ!”
ทันใดนั้น ทุกคนต่างพูดถึงแมลงตัวใหญ่นั้น ส่วนองค์ชายเจ็ดยิ้มออกมาพลางเอ่ยว่า “อาจารย์ห้าจัดการคนเช่นนี้ จำเป็นต้องใช้วิธีการปานนี้ด้วยหรือ?”
“รีบจัดการเขาให้เสร็จสิ้น เรื่องราวจะได้ไม่ยืดเยื้อ!” ขณะนั้นเอง ตู๋ซานชิงที่มีความมั่นใจก็ได้เผยยิ้มกว้างจนน่าเกลียดออกมา
แต่เมื่อหนานเหยาได้ยินเช่นนั้นกลับยืนอยู่ตรงนั้นและตะโกนขึ้นมา “อย่าว่าแต่แมลงเพียงหนึ่งตัวเลย ถึงแม้จะมีเป็นสิบ ๆ ตัว ก็ไม่สามารถทำอะไรอาจารย์ข้าได้!”
“นางคนตัวเหม็น เจ้าดูแลตัวเองให้ดีเสียเถิด!” ตู๋ซานชิงเยาะเย้ยขึ้นมา
หนานเหยาเบิกตากว้าง “อีกไม่นานพวกเจ้าจะต้องทุกข์ทรมาน!”
ตู๋ซานชิงไม่คิดเช่นนั้น เขายังคงมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “เจ้าตั้งใจรับให้ดีเล่า!”
เพียงไม่นานแมลงตัวใหญ่ก็พุ่งออกไปทันที หัวของมันมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับคนคนหนึ่ง ขณะเดียวกันลำตัวสีดำนั้นก็ดูราวกับมันสวมใส่เสื้อเกราะเอาไว้
แต่เมื่อทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินจะถูกตั๊กแตนดำนี้ฉีกกระชากร่างเป็นชิ้น ๆ ได้อย่างง่ายดายนั้น ชายหนุ่มก็พลันยิ้มออกมา
ทุกคนต่างพากันแปลกใจว่าลู่เฉินยิ้มอะไร จนกระทั่งเกิดฉากที่ไม่คาดฝันขึ้น
พวกเขาเห็นว่าตั๊กแตนดำนี้จู่ ๆ ก็หมุนตัวกลับมากลายเป็นภาพติดตาภาพหนึ่งและหายไป
“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็รู้สึกสับสน ตู๋ซานชิงยิ่งตกตะลึง รีบใช้เคล็ดวิชาเรียกห
