ามันทันที แต่ก็ไม่สามารถเรียกตั๊กแตกดำนี้กลับมาได้
หนานเหยาพลันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมา “เห็นหรือยังเล่า เพียงแมลงนั่นเห็นอาจารย์ของข้าก็หวาดกลัวจนหนีไปเสียแล้ว”
ตู๋ซานชิงกังวลใจ องค์ชายเจ็ดจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ห้า เกิดสิ่งใดขึ้น?”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน” ตู๋ซานชิงไม่เข้าใจนักว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หนานเหยาจึงยิ้มอย่างชอบใจ “เป็นเช่นนี้ ยังคิดจะจัดการกับอาจารย์ข้าอยู่หรือ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”
องค์ชายเจ็ดรู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาจ้องไปยังตู๋ซานชิงทันที “อาจารย์ห้า ต้องการความช่วยเหลือใดหรือไม่?”
“ข้าจัดการได้!” ตู๋ซานชิงยังอยากที่จะจัดการลู่เฉินด้วยมือของตนจึงโบกมือปฏิเสธ จากนั้นรอบกายของลู่เฉินก็เต็มไปด้วยหมอกควันสีเขียว สีแดง และสีน้ำเงิน
ตู๋ซานชิงยิ้มเย็นชาออกมา “จักให้เจ้าได้ลิ้มลองพิษสามสีดู!”
เมื่อทุกคนได้ยินชื่อพิษสามสี แต่ละคนก็ตกตะลึงจนบางคนถึงกับอ้าปากค้าง “หรือว่านี่คือสิ่งที่เล่าลือกัน เป็นยาพิษที่ทำให้ยอดฝีมือขั้นหลอมแก่นแท้สามารถเป็นบ้าได้อย่างง่ายดาย?”
“ใช่ พิษสามสีนี้ เมื่อถูกดูดเข้าไปภายในร่างกายจะเกิดอาการบ้าคลั่งขึ้นมาก่อน จากนั้นร่างกายจะเริ่มเสื่อมสภาพจนสุดท้ายจิตวิญญาณก็จะหายไป”
“เป็นพิษที่รุนแรงมาก!”
“พ่อหนุ่มผู้นี้คงจบเห่เสียแล้ว!”
ตู๋ซานชิงยิ่งยิ้มหยันออกมา องค์ชายเจ็ดก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าหันมองหนานเหยาก่อนจะเอ่ยออกมา “อีกไม่นานก็จะเป็นคราว
