บทที่ 256 ลาก่อนความเกลียดชัง ยังนำมาซึ่งการสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่เสียด้วย!
เมื่อหนานเหยาได้ยินคำถามดังกล่าว จึงรีบตอบออกไปทันที “ข้ารู้!”
“พูดมา”
“ในปีนั้น จอมมารลู่และพี่น้องคนอื่น ๆ อีกเก้าคนได้ก่อตั้งสำนักปราบเซียนขึ้นมาเพื่อจัดการกับวังเหมันต์สงัดโดยเฉพาะ เพราะวังเหมันต์สงัดแห่งนี้ มักมีส่วนพัวพันกับกลุ่มคนที่มักจะต่อต้านผู้ฝึกตนทั่วหล้า ทำให้สำนักปราบเซียนนี้เปรียบเสมือนฝันร้ายของผู้ฝึกตนชั่วร้ายนับไม่ถ้วน!”
“เข้าประเด็น!” ลู่เฉินตอบกลับเพียงสั้น ๆ หนานเหยาจึงรีบอธิบายต่อทันที “สำนักปราบเซียนมีมารสิบตน โดยมีจอมมารลู่เป็นจอมมารสูงสุด และอีกเก้ามารผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้อารักขา จากนั้นก็จะเป็นบรรดาศิษย์ แต่มีสิ่งลี้ลับบางอย่างที่มีเพียงจอมมารลู่เท่านั้นที่ล่วงรู้ พลังลี้ลับนี้เกิดจากการรวมตัวการของคนสามสิบหกคน จึงเรียกมันว่าสามสิบหกศิษย์มาร!”
“เช่นนั้น สามสิบหกศิษย์มารนี้?” ลู่เฉินอยากรู้สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เพราะหลังจากที่ตนได้ออกไปจากที่นี่ เขาก็ได้ปล่อยให้สามสิบหกศิษย์มารนั้นเป็นอิสระ
หนานเหยารีบตอบกลับทันทีว่า “หลังจากที่จอมมารลู่ได้ฆ่าล้างผู้ฝึกตนไปมากมาย เขาก็ขึ้นไปยังแดนเซียนสามสิบหกชั้น ส่วนสามสิบหกศิษย์มารของเขานั้น ว่ากันว่าหายตัวไป และไม่มีผู้ใดรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ใดกัน แม้กระทั่งเก้ามารผู้ยิ่งใหญ่ที่เหลือนั้น ต่างก็ไม่เคยเห็นใบหน้าของสามสิบหกศิษย์มารนี้ ดังนั้นสามสิบหก
