ศิษย์เหล่านี้จึงถูกเรียกว่า สามสิบหกมารไร้นาม”
ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เช่นนั้น หลังจากนั้นมีร่องรอยของพวกเขาบ้างหรือไม่?”
หนานเหยาส่ายหัวปฏิเสธ “ทั้งสามสิบหกศิษย์มาร แม้แต่เก้ามารผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังไม่รู้สถานะของพวกเขา ยิ่งไม่มีผู้ใดรู้ถึงนามของพวกเขา จะมีข่าวคราวของพวกเขาได้อย่างไร!”
ชายหนุ่มได้ฟังจึงพยักหน้า “ก็ถูกของเจ้า ถึงแม้พวกเขาจะมายืนอยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาคือสามสิบหกศิษย์มาร”
“อาจารย์ เหตุใดจู่ ๆ ท่านจึงถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมา?” หนานเหยารู้สึกสงสัย เมื่อลู่เฉินได้สติกลับมาจึงตอบเพียงสั้น ๆ “ไม่มีอะไร”
ทว่าหนานเหยากลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ส่วนหนานลัวพูดกับลู่เฉินว่า “เมื่อครู่มีข่าวมายังจักรพรรดิ ว่ากันว่าในวันพรุ่งนี้ที่ตำหนักจะมีการเรียกคนเหล่านั้นเข้ามา ดังนั้นจึงให้พวกเราเตรียมตัวเข้าวังในวันพรุ่งนี้”
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ลู่เฉินรับคำแล้วก็หมุนตัวคิดจะออกไปจากจวนนี้ ทว่าหนานเหยากลับเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “อาจารย์ ท่านจะไปที่ใดหรือ?”
“เข้าเมืองไปซื้ออะไรบางอย่าง”
เมื่อหนานเหยาได้ยินว่าจะเข้าไปเดินเล่นก็รีบตะโกนขึ้นมา “ข้าไปด้วย!”
พูดจบ นางก็รีบเดินตามลู่เฉินเดินออกไปจากจวน
เมื่อหนานเหยาได้ออกมาภายนอก ก็เหมือนกับนกน้อยที่ถูกปล่อยออกจากกรงทองอย่างไรอย่างนั้น “ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาเดินซื้อของแล้ว!”
“ช่วงสองสามวันนี้ เจ้าไม่ได้ออกมาภายนอกเลยหรือ?” ลู่เฉิ
