บทที่ 255 ราชาแมลงมารของศิษย์มารสามสิบหก
ร่างของซูหนานเริ่มใหญ่ขึ้นก่อนจะกลายเป็นแมลงสีเลือดขนาดใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีม่านหมอกสีโลหิตล้อมรอบอยู่ด้วย
ทุกคนถอยหนีด้วยความตกใจ ขณะที่เหล่าทหารรักษาการณ์พลันตื่นตัวมากขึ้น
หนานหลิวตื่นตระหนกและถามขึ้นทันทีว่า “นี่มันเกิดอันใดขึ้น!?”
หนานเหยาจ้องมองมันพลางกล่าวว่า “แมลงตัวนี้น่าเกลียดมาก!”
น่าเกลียด? ทหารรักษาการณ์เหล่านั้นสงสัยว่าเหตุใดหนานเหยาคนนี้ถึงยังมีอารมณ์ที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกของมัน แต่ในยามนี้เอง แมลงตัวนั้นพลันเปล่งเสียงของซูหนานว่า “ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!”
ครู่ต่อมา หนวดสีแดงเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนบนตัวแมลงก็เข้าไปพันรัดลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้น
หนานหลิวตกตะลึง “แย่แล้ว ผู้อาวุโสถูกจับแล้ว!”
หนานลัวเองก็ตกใจมากเช่นกัน ร่างทั้งร่างปรี่เข้าไปโจมตีแมลงเปิดฉากต่อสู้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ซูหนานหัวเราะเสียงดัง “ข้าเป็นแมลงเปลือกแข็ง การโจมตีของเจ้าใช้กับข้าไม่ได้ผล!”
หนานหลิวและคนอื่น ๆ ขนลุกกลัว ทว่าหนานเหยากลับหัวเราะและพูดว่า “ดูเสียก่อนว่าท่านอาจารย์ของข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!”
ทุกคนไม่รู้จริงๆ ว่าหนานเหยาคนนี้ขวัญกล้าใจใหญ่หรือลู่เฉินมีความสามารถเช่นนั้นจริง ๆ ในขณะที่เลี่ยอิงมองดูลู่เฉินที่ไม่ขยับเขยื้อนอย่างอยากรู้อยากเห็น
สำหรับชายหนุ่ม เขาแค่ยิ้มให้ซูหนานที่สูงเท่าคนห้าหรือหกคนแล้วพูดว่า “แมลงโลหิตเปลือกแข็ง?”
“
