ใช่แล้ว! แมลงโลหิตเปลือกแข็งมีพลังป้องกันขั้นสุดยอด!”
“เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้หรือ?” ลู่เฉินมองซูหนานด้วยรอยยิ้ม ส่วนซูหนานก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “แน่นอน!”
เขาแสยะยิ้มชั่วร้ายทันที “ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยข้าโดยเร็ว มิฉะนั้นข้าจะขับไล่แมลงเหล่านั้นออกจากร่างกายเจ้า ถึงครานั้นจะเป็นเจ้าเองที่ต้องทนทุกข์ทรมาน!”
“ไม่มีทาง!” ซูหนานไม่เชื่อ
ไม่ใช่แค่ซูหนานเท่านั้น แต่ทหารรักษาการณ์ก็รู้สึกว่าลู่เฉินเพิ่งอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน ย่อมไม่อาจต่อกรกับแมลงตัวนี้ได้
ทว่าฉากที่ไม่คาดฝันพลันปรากฏขึ้น
เห็นเพียงชายหนุ่มแผ่กลิ่นอายของราชันย์แมลงออกมา ทำให้แมลงเหล่านั้นทยอยกันหนีออกจากร่างของซูหนาน ทำให้ร่างของซูหนานหดเล็กลงกลับมาเป็นมนุษย์ แต่เนื่องจากร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงอ่อนแอลงมาก
“นี่… มันเกิดอันใดขึ้น!?” ซูหนานตกใจกลัว
ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ “หากไม่มีแมลงเหล่านี้ เจ้าจะมีความสามารถมากแค่ไหน?”
ซูหนานตกใจจนหน้าถอดสีและคิดจะหนี แต่พอหันกลับมาก็ถูกเลี่ยอิงแทงกระบี่เข้ามาแล้ว สีหน้าของเขาดูไม่ได้ทันที แต่ด้วยความไม่อยากยอมแพ้จึงระเบิดร่างดัง ‘ตูม!’
มวลพลังอันทรงอานุภาพกระแทกทุกคนจนกระเด็นออกไป แต่หลังจากที่ทุกคนกรีดร้องได้สติ ลู่เฉินกลับถือกู่ฉินเพลิงโบราณยืนอยู่ในซากปรักหักพัง
ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่ม และเขาถือกู่ฉินเพลิงโบราณไว้เพื่ออันใด?
หนานเหยาก้าวไปข้างหน้าและพูดอย
