่างตื่นเต้นว่า “ท่านอาจารย์ ท่านจับวิญญาณของเขาแล้วหรือ?”
“อืม!” ลู่เฉินส่งเสียงตอบรับ ขณะที่หนานเหยารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะมองไปที่หนานหลิวและคนอื่น ๆ ที่กำลังตกตะลึง “เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว!”
หนานหลิวรู้สึกสงสัย “คนผู้นั้นล่ะ?”
“เขาระเบิดร่างของตนเอง และผลก็คือวิญญาณของเขาถูกท่านอาจารย์จับเอาไว้ได้!” หนานเหยาชี้ไปที่กู่ฉินเพลิงโบราณ ทุกคนอ้าปากค้างทันทีเมื่อได้ยินว่าซูหนานถูกจับไปแล้ว
เลี่ยอิงประจบอย่างรวดเร็ว “ผู้อาวุโสช่างร้ายกาจจริง ๆ”
ทุกคนล้วนรู้นิสัยของเลี่ยอิง เมื่อเห็นเขายกยอผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน สิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจยิ่ง ทว่าลู่เฉินกลับมองไปที่หนานหลิว “ชายคนนั้นพูดว่าอีกหนึ่งเดือน ถ้าคนของที่นี่ไม่ออกไป คนจากสำนักแมลงมารจะมาเยือนเอง”
เรื่องนี้หนานหลิวรู้เมื่อครู่ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างกังวลว่า “ผู้อาวุโส ท่านมีมาตรการรับมือหรือไม่?”
“ข้าจะใช้ค่ายกลของภูเขาโดยรอบปรับปรุงเมืองพำนักเซียนเพื่อไม่ให้แมลงเข้ามาที่นี่ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าก็จะจัดการกับคนพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของพวกเขาพลันเบิกกว้าง ทหารรักษาการณ์บางคนถึงกับกระซิบว่า “เขาบ้าไปแล้วหรือ? ใช้ค่ายกลเหล่านั้นน่ะนะ?”
“ข้าว่าเขาบ้าไปแล้วจริง ๆ!”
แต่เลี่ยอิงพลันถลึงตาใส่ทหารรักษาการณ์เหล่านั้น “เงียบปาก!”
ทหารรักษาการณ์หยุดพูดทันที ในขณะที่หนานหลิวรู้สึกขอบคุณลู่เฉิน “รบกวนแ
