ารโจมตีต่าง ๆ จากซูหนานได้ก็พลันตกใจ ส่วนองค์ชายหกถึงกับอุทานว่า “ช่างเป็นคนที่อัศจรรย์อันใดเยี่ยงนี้!”
…
บนรถม้าในยามนี้ หนานเหยาถามอย่างสงสัยว่า “ท่านอาจารย์ เหตุใดคนของสำนักแมลงมารถึงมุ่งความสนใจไปที่เมืองพำนักเซียน”
“ข้าเดาว่าที่นี่มีสมุนไพรวิญญาณมากมาย ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับเลี้ยงดูแมลงเหล่านั้น” ลู่เฉินคาดเดา
หนานเหยารู้สึกคันยิบ ๆ ทันที “แมลงเหล่านี้ ดูน่าขยะแขยงจริง ๆ”
ชายหนุ่มเพียงยิ้มและไม่ได้กล่าวอะไร ทว่าซูหนานที่อยู่ในกู่ฉินเพลิงโบราณผู้นี้พลันตะโกนต่าง ๆ นานาว่า “ปล่อยข้าไปนะ!”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ
หลังจากกลับมาที่นครทักษิณาแล้ว เขาก็ขอให้หนานลัวเตรียมห้องลับให้ตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องลับ
หนานหลัวนั้นรู้สึกสงสัย “ท่านอาจารย์เจ้า ต้องการห้องลับไปเพื่ออันใด?”
“อาจจะฝึกฝนกระมัง?” หนานเหยาเองก็สงสัยเช่นกัน แต่ลู่เฉินพลันเปิดกู่ฉินเพลิงโบราณ จากนั้นก็ปล่อยให้จิตวิญญาณของซูหนานลอยออกมา
เห็นเพียงซูหนานจ้องมองลู่เฉินด้วยความหวาดกลัว “เจ้าต้องการอันใด?”
“แมลงพิษหมอกโลหิตมาจากไหน?” ชายหนุ่มจ้องซูหนาน เพราะไข่ชนิดนี้ได้รับการเลี้ยงดูโดยคนคนหนึ่งเมื่อแสนปีก่อน และบุคคลนี้มีนามว่า ‘กู่หลิงเทียน’ หรืออีกนามที่เรียกว่า ‘ราชาแมลงมาร’
ในเวลาเดียวกันก็เป็นหนึ่งในศิษย์มารสามสิบหกของมหาทวีปจิ่วโหยว
“ข้า ข้าไม่รู้!” ซูหนานพูดอย่างประหม่า แต่ลู่เฉินกลับรู้สึกฉงนใจ “เจ้าไม่รู้จริงหรือ?”
“
