บทที่ 254 อยากตาย? เคยถามข้าหรือไม่?
ครู่ต่อมา ลำแสงสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนที่วาดเป็นกระบี่ก็โจมตีไปที่ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน ส่วนเลี่ยอิงที่เดิมทีคิดว่าลู่เฉินจะต่อต้าน ถึงอย่างไรปราณมีดเหล่านี้ก็แข็งแกร่งเกินไป แม้แต่เลี่ยอิงเองก็ไม่แน่ใจว่าตนจะต้านทานมันได้หมดหรือไม่
แต่สิ่งที่แปลกก็คือลู่เฉินต้านทานปราณเหล่านี้ได้
สิ่งนี้ทำให้เลี่ยอิงตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเขา
ส่วนชายสวมงอบนั้น แววตาของเขาตื่นตระหนก จากนั้นก็หันกายคิดจะหนีไปจากที่นี่ แต่ลู่เฉินพลันเอ่ยขึ้นว่า “ข้าปรับเปลี่ยนค่ายกลรอบ ๆ แล้ว เจ้าหนีไปไหนไม่ได้หรอก”
เปลี่ยน? ชายสวมงอบรู้สึกสับสน แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจและต้องการที่จะพุ่งออกไป ทว่าสุดท้ายเขาก็ถูกค่ายกลทำให้ได้รับบาดเจ็บ
‘ตู้ม!’ ลูกบอลไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ชายสวมงอบ และชายสวมงอบก็กระเด็นออกไป
เลี่ยอิงตกตะลึงจนถึงกับเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “นี่…”
ชายสวมงอบพยายามลุกขึ้น เขาจ้องเขม็งไปยังลู่เฉิน “เจ้าเป็นใคร! เหตุใดเจ้าถึงปรับเปลี่ยนค่ายกลนี้ได้!”
“การเปลี่ยนค่ายกลสำหรับข้ามันง่ายเหมือนการดื่มน้ำ” ประโยคนี้ของชายหนุ่มเกือบจะทำให้ชายสวมงอบโมโหจนขาดใจตาย อีกฝ่ายโกรธเกรี้ยวจนสบถออกมา “สมควรตาย!”
ลู่เฉินหันมองไปยังเลี่ยอิงพลางเอ่ยว่า “ข้าปล่อยให้เจ้าสอบปากคำ”
เลี่ยอิงส่งเสียงรับคำ แล้วรีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็จ้องไปที่ชายสวมงอบ “เจ้าเป็นใคร!
