เหตุใดถึงมุ่งเป้าหมายไปที่ทหารรักษาการณ์ของเรา!”
“ข้าไม่บอกเจ้าหรอก!” ชายสวมงอบกัดฟันอย่างโกรธจัด แต่เลี่ยอิงตวัดกระบี่ออกไป เปลวไฟจากปราณกระบี่ก็พุ่งเข้าใส่ชายสวมงอบ ทำให้ชายสวมงอบได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที
“จะพูดหรือไม่พูด?!” เลี่ยอิงถาม
“ถึงตายข้าก็ไม่บอกพวกเจ้า!”
ทันใดนั้น แมลงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นจากกระบอกไม้ไผ่บนร่างกายของเขา แล้วพุ่งเข้าใส่ร่างของชายสวมงอบ ทำให้ชายสวมงอบดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดแล้วจึงสลบไป
เลี่ยอิงตกใจ “อันใดนะ?”
ลู่เฉินเพียงเดินไปคว้าชายสวมงอบแล้วแผ่กลิ่นอายของราชาแมลงออกมา แมลงในร่างของชายสวมงอบหายไปทีละตัว จากนั้นชายสวมงอบก็ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง “ข้าตายแล้วหรือ?”
“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มหัวเราะ และเมื่อชายสวมงอบเห็นลู่เฉินอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “เจ้า!”
เลี่ยอิงก็ตกใจเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะสามารถ ‘คืนชีพผู้คนจากความตายได้’
“บอกมาเถิด เจ้าเป็นใครกัน? และเหตุใดถึงต้องมุ่งเป้าไปที่พวกเขา?” ลู่เฉินมองชายสวมงอบด้วยรอยยิ้ม ทว่าชายสวมหมวกงอบกลับตะคอกเสียงแข็งว่า “ข้าไม่บอกพวกเจ้า!”
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินจะยัดยาเข้าไปในปากของชายสวมงอบ ทำให้เขาหลับใหลไปทันที
เลี่ยอิงพลันตกใจ “เกิดอันใดขึ้น?”
“แค่ยาห้วงนิทรา” ลู่เฉินตอบ
เลี่ยอิงกลับสงสัยว่ายาห้วงนิทราคืออะไร แต่ในครู่ต่อมาเขาก็ตะลึงเพราะไม่ว่าลู่เฉินจะถาม
