เขากลับมาแล้ว!”
องค์ชายหกและคนอื่น ๆ ปรี่ออกมาจากห้องโถงมุ่งตรงมาที่ลานหน้าบ้าน เมื่อพวกเขาเห็นชายแปลกหน้าในมือของเลี่ยอิง ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
โดยเฉพาะหนานเหยาที่ถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านอาจารย์ เกิดอันใดขึ้นหรือ?”
“ให้เขาอธิบายให้เจ้าฟัง” ลู่เฉินชี้ไปที่เลี่ยอิง จากนั้นชายหนุ่มก็ไปพักผ่อนด้านข้าง ส่วนเลี่ยอิงก็อธิบายทุกอย่างด้วยความตื่นเต้น
เหล่าทหารรักษาการณ์ที่อยู่ด้านข้างและองค์ชายหกตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้
หนานเหยารู้ว่าลู่เฉินรู้วิธีใช้ค่ายกล ดังนั้นนางจึงไม่แปลกใจ ตรงกันข้ามกับทุกคนที่หลังจากได้ยินดังนั้นต่างก็อ้าปากค้าง โดยเฉพาะยิ่งเลี่ยอิงที่ได้เล่าความร้ายกาจของลู่เฉินออกมาเป็นฉาก ๆ
แม้แต่เจ้าของชื่อที่นั่งอยู่ก็ไม่สามารถทนฟังต่อไปได้อีก ชายหนุ่มรีบพูดตัดบททันที “รีบเข้าประเด็นเสีย!”
เลี่ยอิงรู้สึกเขินอาย จากนั้นจึงอธิบายเรื่องของซูหนาน ขณะที่องค์ชายหกได้ยินแล้วก็ถึงกับตกใจ “สำนักแมลงมาร!”
หนานลัวรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น “เป็นไปได้หรือไม่ว่าสำนักแมลงมารอยู่ในป่าแมลงพิษมาตลอด?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนตกใจและรู้สึกเหลือเชื่อ
องค์ชายหกกระวนกระวาย “แล้วพวกเขาจะส่งใครมาอีกหรือไม่?”
ขณะนี้ซูหนานรู้สึกตัวแล้ว แต่เขายังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย องค์ชายหกไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันไปหาลู่เฉิน “ผู้อาวุโส ท่านช่วยถามเขาอีกครั้งได้หรือไม่?”
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่
