วยท่าทางแปลก ๆ
ลู่เฉินเดินนำทางลงจากเขา ในขณะที่เลี่ยอิงก็รีบตามติดไป เวลาเดียวกันก็พูดอย่างเขินอายเล็กน้อยจากด้านหลังว่า “เรื่องนั้น… ผู้อาวุโส ข้าเคยเข้าใจท่านผิด ข้าขออภัยจริง ๆ!”
“เข้าใจผิด?”
“ข้า… ข้าไม่ควรดูแคลนท่าน” เลี่ยอิงประทับใจในความแข็งแกร่งที่มีมากมายของลู่เฉินแล้ว และเขาก็เข้าใจดีว่าหากตนต่อสู้กับอีกฝ่ายจริง ๆ เขาย่อมไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้เลย
นั่นเป็นเหตุผลที่เลี่ยอิง ‘ประนีประนอม’ และแม้กระทั่งขอโทษด้วยซ้ำ
ลู่เฉินเพียงยิ้มและไม่พูดอะไร แต่เลี่ยอิงก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ผู้อาวุโส เหตุใดการป้องกันของท่านถึงแข็งแกร่งมากเช่นนี้ ท่านเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น อีกทั้งท่านยังสามารถปรับเปลี่ยนค่ายกลได้จริง ๆ หรือ?”
ลู่เฉินกล่าวไปด้วยเดินไปด้วย “ค่ายกลเป็นเพียงความสามารถของข้า ส่วนการป้องกันที่แข็งแกร่งนั่นคือฝีมือของข้า”
เลี่ยอิงไม่เข้าใจมากนัก แต่เขายังคงพูดด้วยความชื่นชม “ถึงอย่างไรท่านก็ยังทรงพลังมาก”
ชายหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อย
ทั้งสองเดินไปพร้อมกัน ด้านหน้าหนึ่งคน ด้านหลังหนึ่งคน เลี่ยอิงไม่มีท่าทีดูถูกลู่เฉินอีกต่อไป ในทางกลับกัน เขายังมีท่าทางเคารพและให้เกียรติตลอดทาง เพราะกลัวว่าลู่เฉินจะไม่พอใจ
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็กลับมาถึงจวนท่านเจ้าเมือง
ภายในจวนของท่านเจ้าเมือง องค์ชายหก หนานลัว และพรรคพวกกำลังรออยู่ที่นั่น
จนกระทั่งทหารรักษาการณ์ตะโกนว่า “พวก
