บทที่ 253 ความสามารถที่น่ากลัวทำให้เลี่ยอิงประหลาดใจ!
เลี่ยอิงดูขัดเขิน แต่ไม่รู้จะเอ่ยอันใด เขาจึงได้แต่กลัดกลุ้มอยู่ตรงนั้น “เอ่อ… ช่วยข้าด้วย”
“เจ้าขอร้องข้าหรือ?” ลู่เฉินมองไปที่เลี่ยอิงด้วยรอยยิ้ม ทำให้ใบหน้าของเลี่ยอิงพลันแดงก่ำ แต่เมื่อคิดว่าคนร้ายจะหนีไปก็ร้อนใจ รีบพูดว่า “รีบมาช่วยข้า! มิฉะนั้นคนคนนั้นจะหนีไป”
“เจ้าบอกว่าตนเองทรงพลังมากไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มมองไปที่หัวหน้าองครักษ์ด้วยรอยยิ้ม ส่วนเลี่ยอิงยามนี้อับจนปัญญายิ่งนัก “ข้าผิดไปแล้ว… ไม่ได้หรือ?”
“ยอมรับผิด?”
“ข้า ข้าไม่ควรพูดว่าผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานอย่างเจ้าไม่เก่ง” เลี่ยอิงทำได้เพียงยอมเสียหน้า
ลู่เฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า จับไหล่ของอีกฝ่ายด้วยมือข้างหนึ่ง กลิ่นอายของราชันย์แมลงในร่างกายของเขาแผ่ออกมา และแมลงพิษเหล่านั้นก็หนีออกจากร่างเลี่ยอิง ทำให้เขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
ทว่าเลี่ยอิงกลับฉงนใจ “เจ้าทำได้อย่างไร?”
“แมลงพวกนั้นกลัวข้า” หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็ออกไปจากที่นี่ทันที
หลังจากที่เลี่ยอิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็มองไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีร่องรอยใดเหลืออยู่ ทำให้เขาทำได้เพียงวิ่งไปที่ทางเดินด้วยอาการหดหู่ แล้วมองไปยังลู่เฉินที่เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ พร้อมถาม “แล้วเขาอยู่ที่ใด?”
“เจ้ากำลังขอคำแนะนำ? หรือว่า?”
แม้ว่าเลี่ยอิงจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับว่าลู่เฉินนั้นทรงพลัง แ
