ะลงมือช่วย มันก็สายเกินไปแล้ว!
ด้วยเหตุนี้สีหน้าของเลี่ยอิงจึงซีดลงทันที
ส่วนชายสวมงอบก็หัวเราะเสียงดัง “ไปตายเสีย!”
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉินเปิดออก มีดบินก็พุ่งไปชน ‘กำแพง’ เหล่านั้นทันที จากนั้นจึงกระเด็นออกไป
“อันใดกัน!?” ชายสวมงอบดวงตาเบิกกว้าง แต่เลี่ยอิงคิดว่าเขาตาพร่ามัวจึงลองขยี้ตาดูและพูดด้วยความงุนงง “นี่คือการป้องกันอันใด?”
ลู่เฉินเอ่ยยุชายสวมงอบอีกครา “เอาเลย เจ้ามีวิธีใดอีกก็เข้ามา!”
ทว่านี่ยิ่งทำให้ชายสวมงอบอับอายจนกลายเป็นโกรธแค้น “รนหาที่ตาย!”
