่างตระหนกทันที “อย่าเข้าใกล้! แมลงพวกนั้นอันตราย!”
คนที่อยู่ภายใต้ ‘งอบ’ ยิ่งหัวเราะเยาะเย้ย “ไม่ประเมินความสามารถตัวเอง!”
จากนั้นแมลงทั้งหมดก็บินเข้าไปโจมตีลู่เฉิน ฉับพลันนั้นก็บังเกิดฉากอันน่าอัศจรรย์ใจ มันเป็นภาพที่แมลงพิษล้อมรอบลู่เฉินแต่กลับไม่โจมตีชายหนุ่ม สิ่งนี้ทำให้อิงเลี่ยตกใจมากกว่าเดิม “นี่… มันเกิดอันใดขึ้น!?”
คนที่อยู่ใต้งอบยิ่งประหลาดใจกว่า “เป็นไปไม่ได้!”
ลู่เฉินแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “จะต่อหรือไม่?”
ผู้ที่อยู่ใต้งอบไม่เชื่อ เขาเปิดกระบอกไม้ไผ่อีกอัน จากนั้นแมลงตัวอื่น ๆ ก็บินออกจากกระบอกไม้ไผ่ ชายสวมงอบตะคอกเสียงดังว่า “คราวนี้ข้าจะให้เจ้าลิ้มลองสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า!”
แต่ผลที่ตามมาคือแมลงเหล่านี้มาถึงตัวลู่เฉินแล้วก็แค่บินล้อมรอบชายหนุ่มเท่านั้น ส่วนคนที่ถูกแมลงพิษล้อมรอบก็เดินไปเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างทะนงองอาจ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มีอีกหรือไม่?”
ชายสวมงอบตกใจ ขณะที่อิงเลี่ยกลับคิดว่ามันน่าเหลือเชื่อเกินไป จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ร้ายกาจยิ่ง..”
ในเวลานี้เอง จู่ ๆ ชายสวมงอบก็เก็บแมลงกลับไป ก่อนจะขว้างมีดบินในมือออกมาแทน มีดบินเปล่งแสงสีทอง และความเร็วในการโจมตียังรวดเร็วมาก เพียงชั่วครู่ก็มาถึงตรงหน้าลู่เฉินแล้ว
เลี่ยอิงตกใจทันที “ระวัง!”
ชายสวมงอบมีพละกำลังขั้นสูงสุดในขั้นก่อกำเนิด ดังนั้นเลี่ยอิงจึงรู้สึกว่าการโจมตีของคู่ต่อสู้จะสังหารลู่เฉินทันที แต่เมื่อเขาจ
