จ เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาก่อนจะขว้างไปรอบ ๆ ชั่วพริบตานั้นเงากระบี่สีทองจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้ส่งการโจมตีบางส่วนไปที่ก้อนหิน
ครู่ต่อมา ก้อนหินเหล่านั้นก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ
ฉากนี้ทำให้หัวหน้าองครักษ์อ้าปากค้าง “นี่มัน…”
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เลี่ยอิงมองเงาแผ่นหลังของอีกฝ่าย พลางพึมพำกับตัวเองว่า “คิดไม่ถึงว่าเขาจะค้นพบค่ายกลรอบตัวด้วย?”
สิ่งนี้ทำให้เลี่ยอิงตกตะลึงอย่างมาก จนกระทั่งลู่เฉินเดินมาถึงยอดเขา เมื่อมองเห็นคนที่นั่งขัดสมาธิพักผ่อนอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างทันที “ทิวทัศน์ที่นี่ไม่เลวเลย”
ชายสวมงอบรู้สึกประหลาดใจ “พวกเจ้าพบที่นี่ได้อย่างไร?”
ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย แต่เลี่ยอิงกลับรู้สึกโกรธยิ่งนัก “ในที่สุดก็พบเจ้าแล้ว!”
ชายหนุ่มพูดขัดอีกคนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปทันทีว่า “เจ้ายังอยากลองพลังของแมลงพิษอีกหรือ?”
ครั้นได้ยินเช่นนั้น เลี่ยอิงก็กลัวเกินกว่าจะก้าวไปข้างหน้า ในขณะที่ชายภายใต้งอบยิ้มแปลก ๆ “อันใดนะ? ไม่กล้าหรือ?”
เลี่ยอิงโกรธจนรวบรวมปราณกระบี่ของเขาและวางแผนที่จะโจมตีจากระยะไกล ส่วนชายสวมงอบก็หยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมา เพียงหลังจากเปิดออก กลุ่มแมลงสีดำก็บินออกมาอย่างรวดเร็ว
อิงเลี่ยตกใจมาก เขารีบโจมตีแมลงเหล่านี้อย่างดุเดือด แต่แมลงเหล่านี้กลับมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้เลี่ยอิงตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม
ทว่าผู้ใดจะล่วงรู้ว่าเมื่อลู่เฉินก้าวไปข้างหน้า เลี่ยอิงก็เอ่ยอย
