บทที่ 250 เมืองพำนักเซียนที่ล้อมรอบด้วยภูเขา
เสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของ ‘ราชินี’ กำลังส่องแสง ‘ลุกไหม้’ และกลายเป็นเปลวไฟสีดำ ทว่าก่อนที่จะหายไป นางยังขู่ลู่เฉินว่า “เจ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ ไม่ช้าก็เร็วข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง!”
“โหดเหี้ยมยิ่งนัก เจ้าถึงกับยอมสละวิญญาณที่เหลืออยู่ของตัวเอง!” ลู่เฉินยิ้มกว้าง
“หึ ข้ามีวิธีมากมายที่จะฟื้นตัว!” ‘ราชินี’ ตะคอกแล้วจึงหายตัวไปอย่างสมบูรณ์ ขณะที่รอยยิ้มของลู่เฉินค่อย ๆ จางหายไป และเริ่มครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งว่าเหตุใดนางจึงถูกเรียกว่าราชินี?
ทว่าในตอนนี้ไม่มีใครอธิบายให้เขาฟังได้ เพราะแม้ฉินจะรู้ว่านางถูกเรียกว่า ‘ราชินี’ แต่ก็ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปเฉพาะเจาะจง
ดังนั้นเขาจึงได้แต่ปล่อยให้ ‘ราชินี’ ติดต่อฉิน ส่วนเขาก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉิน
จากนั้นลู่เฉินก็หายตัวไปจากจวนแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
…
เมื่อชายหนุ่มปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาถึงจวนของหนานลัวแล้ว
หนานเหยาที่เห็นอีกฝ่ายมาถึงก็รุดเข้าไปถามว่า “อาจารย์ เป็นอย่างไรบ้าง? เจอหมอผีนั่นหรือไม่?”
“ไม่!” ลู่เฉินส่ายหัว
หนานเหยาก่นด่า “ไอ้หมอผีสมควรตาย ซ่อนตัวเก่งเสียจริง!”
ลู่เฉินยิ้ม “เอาเถอะ ยังไม่ต้องสนใจเขา มาพูดถึงเรื่องเมืองนั้นดีกว่า”
หลังจากลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็มองไปที่หนานหลิว หนานหลิวที่เห็นเช่นนั้นจึงถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ผู้อาวุโส ท่านอยากไปดูหรือไม่?”
“ไปกันเถอะ”
องค์ชายผู้นี้มีความส
