บทที่ 248 ไม่เจียมตัวเสียจริง!
หนานหลิวมองไปที่ฝูงชนแล้วถามเสียงแข็ง “วุ่นวายพอแล้วหรือยัง?”
ทุกคนเงียบกริบทันที ในขณะที่หนานเหยามองลู่เฉินแล้วยิ้มออกมา “อาจารย์ ท่านไปไหนมาทั้งคืนหรือ?”
“ไปทำงานนิดหน่อย” ลู่เฉินตอบสั้น ๆ
ส่วนหนานลัวนั้นยังไม่หายสงสัย “คนจากสำนักไสยมนต์ดำไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่หรือไม่?”
“อย่างพวกเขาน่ะหรือ? พวกเขาจะทำอะไรข้าได้” ชายหนุ่มพูดราวกับว่าเขาไม่ได้เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา แต่องค์รักษ์ด้านหนึ่งกลับรู้สึกว่าลู่เฉินกำลังคุยโว และบางคนถึงกับคิดว่าอาจจะมีใครช่วยเหลือลู่เฉินอยู่
หนานเหยามองไปที่หนานลัวด้วยรอยยิ้ม “ข้าบอกแล้ว อาจารย์ของข้าไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย!”
ครั้นได้ยินเช่นนั้น หนานลัวจึงรู้สึกโล่งใจ “เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว”
“ข้าต้องการใช้ค่ายกลนั่น ดังนั้นพวกเจ้าอย่าเพิ่งรบกวนข้าในตอนนี้” ลู่เฉินมองไปที่หนานลัวและหนานเหยา ทั้งสองพยักหน้า ตรงกันข้ามกับคนอื่น ๆ ที่สงสัยว่าเหตุใดผู้อาวุโสหนานลัวจึงต้องสุภาพกับลู่เฉินถึงเพียงนี้
สำหรับหนานหลิว เขามองไปที่หนานลัวและขอร้องว่า “ผู้อาวุโส เรื่องนั้น…”
“ต้องรอให้คุณชายลู่เสร็จงานก่อน” หนานลัวพูดตัดบท หนานหลิวจึงพยักหน้าตอบรับ
ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นจึงถามด้วยความสงสัย “มีอันใด? ต้องการให้ข้าช่วยงั้นหรือ?”
เมื่อเห็นลู่เฉินถามขึ้นมา หนานลัวก็กล่าวออกมาทันทีว่า “เมื่อเร็ว ๆ นี้มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นไม่น้อย และหนึ่งในนั้
