บทที่ 247 บอกแล้วไงว่าข้าสามารถเข้าออกที่นี่ได้อย่างอิสระ!
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เฉินก็พลันสงสัย เขาจึงเดินเข้าไปตรวจสอบ
ทันใดนั้น คนในชุดเกราะสีขาวก็หยุดลู่เฉินไว้ทันที และยังมีคนตะโกนขึ้นมาว่า “ไสหัวไปให้พ้น!”
ผู้คนที่เฝ้ามองจากด้านข้างพากันชี้นิ้วและมุงดู
ลู่เฉินมองไปที่พวกเขาทันที หลังจากฟังการสนทนาของพวกเขาแล้วก็ได้รับข้อมูลมาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือองค์ชายหกซึ่งเพิ่งกลับมาจากที่อื่นได้มาปรากฏตัวที่นี่ ทำให้ฝูงชนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“องค์ชายหก…” ลู่เฉินไม่ได้สนใจมากนัก และยังคงเดินต่อไป
แต่องครักษ์เหล่านั้นยังคงต้องการขัดขวางลู่เฉิน
“ข้าบอกแล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้!” องครักษ์คนหนึ่งตะโกน ทว่าลู่เฉินกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดว่าเจ้าควรปล่อยให้ข้าเข้าไป”
“แล้วถ้าหากไม่ปล่อยเล่า?” องครักษ์ผู้นั้นเกรี้ยวกราด ในขณะที่องครักษ์คนอื่น ๆ ก้าวไปข้างหน้า ทำท่าทางจะขับไล่ออกไป แต่ชายหนุ่มกลับแย้มยิ้มออกมา “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่ปล่อย?”
“เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงกล้าพูดกับพวกข้าเช่นนี้?” หัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นรู้สึกรำคาญ แต่แล้วลู่เฉินที่กำลังยิ้มพลันพุ่งฝ่ากลุ่มคนเข้าไป ทำให้เหล่าองครักษ์พากันตกใจ จากนั้นเมื่อตั้งสติได้แล้ว พวกเขาก็รีบไล่ตามหลังลู่เฉินไป
มีบางคนตะโกนว่า “หยุดเขา!”
ผู้คนที่ชมละครอยู่ข้างนอกถึงกับอุทานออกมา และบางคนก็พึมพำว่า “เจ้าหนุ่มนี่บ้าดีเดือดเกินไปแล้ว ถึงก
