แสงสีเขียวนับไม่ถ้วน และแสงสีเขียวนี้ก็ได้กลายเป็นลูกธนู ก่อนที่ลูกธนูทั้งหมดนี้จะโจมตีเข้าใส่ลู่เฉิน ทว่ารอบกายชายหนุ่มกลับมี ‘กำแพงพันชั้น’ สกัดลูกธนูแต่ละดอกไว้
หญิงสาวตกตะลึงขึ้นมา “เจ้า… เจ้าทำได้อย่างไร?”
“เพราะข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้ามาก”
“เจ้าเป็นเพียงขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น!” หญิงสาวผู้นี้อย่างไรก็ไม่เชื่อในความสามารถของลู่เฉิน
“เจ้ามัวแต่สับสนเพราะขั้นพลังของข้าอยู่ได้ สู้เอาเวลานี้มาคิดว่าจะเชื่อฟังข้าอย่างไรจะดีกว่า”
“เชื่อฟังเจ้า?”
“ใช่! เหมือนเช่นหลัวซาผู้นั้น”
หญิงสาวตกตะลึงขึ้นมา “เป็นไปไม่ได้ คนของสำนักไสยมนต์ดำ… เป็นไปไม่ได้ที่จะทรยศสำนักไสยมนต์ดำ!”
เมื่อลู่เฉินเห็นว่าหญิงสาวผู้นี้ยังคงไม่เชื่อ เขาจึงอธิบายว่า “ม่านพรางตาบนใบหน้าของเจ้า ถ้าหากถูกผู้ใดปลดออกก็จะปล่อยพิษออกมา แต่ถ้าหากปลดออกเองมันก็จะไม่เกิดอะไรขึ้น ใช่หรือไม่?”
“แล้วเช่นไร?!” หญิงสาวคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร แต่ลู่เฉินยังคงยิ้มออกมา “คนของสำนักไสยมนต์ดำของพวกเจ้า ภายในร่างกายนั้นต่างก็มีอักขระยันต์กลืนวิญญาณ!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เพราะว่าข้าจัดการหลัวซาไปแล้ว”
นางยังคงไม่เชื่อ กลับจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิน “เจ้าอย่ามาหลอกข้า!”
“เช่นนั้นเจ้าอยากลองไหมเล่า? แค่ข้าช่วยเจ้าปลดมันออกก็ได้แล้ว” ลู่เฉินยิ้ม
แต่หญิงสาวไม่ยอมหลงกลง่าย ๆ กลับเอ่ยเตือนลู่เฉินออกมา “เจ้าอย่าแม้แต่จะคิด”
“ถ้าเจ้าไม่ยอมเข้ามาอย
