่างว่าง่าย ข้าอาจจะต้องลงมือเอง” ชายหนุ่มกล่าว แต่หญิงสาวไม่กลัวในสิ่งที่บุรุษตรงหน้าเอ่ย “ข้าอยู่ขั้นก่อกำเนิดย่อมไม่กลัวเจ้า!”
สิ้นเสียงนั้น หญิงสาวยังคงกลั่นม่านป้องกันแสงสีเขียวออกมาหนึ่งชั้น แต่เมื่อม่านป้องกันเพิ่งถูกสร้างขึ้น ลู่เฉินก็ได้ควบคุมค่ายกลโดยรอบ บงการให้สายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดลงไปยังม่านป้องกัน
ตู้ม!
ม่านป้องกันถูกทำลายลงทันที
นางตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่จากนั้นก็คิดจะลงมือต่อ ทว่าลู่เฉินกลับมองนางพลางยิ้มออกมา “ไม่ว่าเจ้าจะกลั่นอีกสักกี่ครั้งก็ไม่มีประโยชน์!”
ก่อนหน้านี้หญิงสาวยังคงไม่เชื่อ แต่เมื่อถูกค่ายกลของลู่เฉินทำลายได้อย่างง่ายดายอีกหลายครั้ง นางจึงเริ่มกังวลใจขึ้นมา “เจ้า!”
“มานี่มา” ลู่เฉินเอ่ยหลอกล่อ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้าย เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตนไว้จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำต้องเดินเข้าไป ทว่านางก็ยังเต็มไปด้วยความกังวลใจ ดังนั้นลมหายใจที่ปล่อยออกมาจึงมีความหนักหน่วงอยู่เล็กน้อย
ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้ม “หมุนตัว!”
หญิงสาวหันหลังให้ลู่เฉินเงียบ ๆ แต่ภายในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย กลัวว่าลู่เฉินจะหักหลังตน เมื่อชายหนุ่มนำมือข้างหนึ่งสัมผัสไปยังหัวไหล่ของนาง นางก็พลันตัวสั่นสะท้าน อีกทั้งยังเอียงไหล่หลบด้วยความเคยชิน
“เป็นอะไรไป?”
“เจ้า… คงจะไม่เหมือนชายผู้อื่นที่คิดจะใช้ประโยชน์จากข้าใช่หรือไม่?” จู่ ๆ หญิงสาวก็พูดขึ้นมา ส่วนลู่เฉินได้ยินด
