จสอบดูด้านหลังของจดหมายจึงพบว่ามีตัวเลขแปลกประหลาดอยู่ จากนั้นจึงค่อย ๆ หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นและเอ่ยต่อไปว่า “หมายเลขของจดหมายฉบับนี้ถูกสร้างขึ้นวันนี้ และคนที่มอบหมายภารกิจคือข้า แต่ผู้ที่รับภารกิจนี้ไม่ใช่ข้า!”
ลู่เฉินพลันสงสัย “ผู้มอบและผู้รับภารกิจไม่ใช่คนเดียวกันหรือ?”
“ผู้รับภารกิจต่างก็เป็นผู้ว่าจ้าง ให้นำผู้ที่ต้องการสังหารและรูปเหมือน รวมทั้งทรัพย์สินวางไว้ยังสถานที่แห่งหนึ่งในแดนทักษิณา เพื่อรอให้คนของเราไปรับมา จากนั้นจึงมอบให้พวกข้า พวกข้าจึงค่อยบรรจุทุกอย่างเข้าด้วยกัน จากนั้นจึงแจกจ่ายให้กับผู้คนที่แตกต่างกัน”
ลู่เฉินจึงเอ่ยถามว่า “เช่นนั้นเมื่อภารกิจสำเร็จ พวกเขาจะมอบศิลาวิญญาณที่เหลือให้เช่นไร?”
“หลังจากภารกิจสำเร็จ พวกเราจะนำของที่ระลึกที่เขาทิ้งไว้ ไปโยนไว้ภายในสระอธิษฐานภายในวัดหนานโยวที่อยู่ในแดนทักษิณา เมื่อผู้อยู่เบื้องหลังเห็นแล้วก็จะนำศิลาวิญญาณส่วนที่เหลือส่งไปยังสถานที่ที่นัดหมาย เพื่อรอให้คนของเราไปรับมา”
“ของที่ระลึกของพวกเขาล่ะ?” ลู่เฉินเอ่ยถามต่อไป ชิงหลิงเอ๋อร์จึงค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำถุงบางอย่างออกมา และหมายเลขบนถุงใบนี้และบนจดหมายนั้นก็เป็นหมายเลขเดียวกัน จากนั้นนางก็ล้วงเอาขนนกสีดำอันหนึ่งออกมาจากภายในถุง
ขนนกอันนี้ดูเหมือนขนนกของอินทรีอย่างไรอย่างนั้น
“เพียงแค่นำขนนกนี้ไปโยนทิ้งไว้ในสระอธิษฐานภายในวัด ผู้ว่าจ้างก็จะนำศิลาวิญญาณส่ว
