่เฉินก็หายตัวเข้าไปภายในประตูบานนั้นทันที ทำให้หลัวซารู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อลู่เฉินเข้าไปภายในประตูบานนั้นแล้วก็ได้เห็นแม่นางนกยูงที่ถูกค่ายกลกักขังไว้ยังมุมหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นสบถออกมาด้วยความโมโห “เจ้ารู้ถึงผลที่ตามมาจากการทรยศสำนักไสยมนต์ดำหรือไม่?”
“ข้าไม่ใช่คนของสำนักไสยมนต์ดำ” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหญิงสาวผู้นั้น ซึ่งอีกฝ่ายพลันเบิกตากว้าง “อันใดนะ?”
“หรือว่าเวลาที่พวกเจ้ามอบหมายภารกิจนั้นไม่รู้เลยหรือว่าเป้าหมายของเจ้ามีลักษณะเป็นเช่นไร?” ชายหนุ่มยิ้ม ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หมายความเช่นไร?”
ลู่เฉินนำจดหมายฉบับหนึ่งออกมา จากนั้นจึงนำภาพเหมือนออกมาจากภายในจดหมาย ชี้ไปยังรูปภาพบนนั้นที่เหมือนกับตนเองทุกประการ
หญิงสาวเบิกตากว้าง “เจ้า? เจ้าคือเป้าหมายของภารกิจ?”
“คิดว่าเช่นไร?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นทันที “ทางที่ดี ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยข้าไปเสีย!”
“จำเป็นด้วยหรือ?”
หญิงสาวจึงตะโกนขึ้นมา “ถ้าหากภายในเวลาหนึ่งถ้วยชาไม่ออกไปจากที่นี่ก็จะมีคนอื่นเข้ามา ถึงเวลานั้นพวกเจ้าจบเห่แน่!”
“ยังมีเวลาเพียงพอ!”
“เพียงพอ?” หญิงสาวไม่รู้ว่าเขาหมายความเช่นไร
