ันอย่างไรก็ไม่อาจควบคุมได้ หน้าผากของว่านฉงหยางจึงเริ่มมีเหงื่อผุดออกมา
ในยามนี้เอง องค์จักรพรรดิลุกขึ้นนั่งและกล่าวกับเซวียจินอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้บัญชาการเซวียจับหมอผีไว้!”
สุรเสียงบัญชานี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงในบัดดล โดยเฉพาะกับพระสนมอู่ที่เอ่ยด้วยความตกตะลึง “พระองค์!”
เซวียจินตกตะลึงแค่ในตอนแรก จากนั้นเขาก็ลงมืออย่างรวดเร็ว เขาโจมตีว่านฉงหยางจนกระเด็น ส่วนว่านฉงหยางที่ล้มลงไปได้รับบาดเจ็บสาหัสในพริบตา เขาจ้องมองไปที่องค์จักรพรรดิด้วยดวงตาเบิกกว้าง “นี่…เป็นไปได้อย่างไร!”
จักรพรรดิจ้องมองว่านฉงหยางและตรัสถามอย่างเย็นชา “อันใด? ยังคิดว่ายาพิษของเจ้าควบคุมข้าอยู่งั้นหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ” ว่านฉงหยางต้องการจะอธิบาย แต่เซวียจินเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับเรียกโซ่วิญญาณกักตัวออกมา จากนั้นจึงลงมือล่ามว่านฉงหยางเอาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถใช้ปราณได้อีก และนี่ก็ทำให้ว่านฉงหยางร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
องค์จักรพรรดิยังคงมองว่านฉงหยางอย่างเย็นชา “หมอว่าน บอกข้าทีว่าเหตุใดเจ้าถึงอยากฆ่าข้า”
“ข้า ข้าไม่ได้ทำ!” ว่านฉงหยางตกใจกลัว ส่วนจักรพรรดิก็ตรัสกับหนานลัวทันทีว่า “ท่านเจ้ากรม ข้าจะมอบเขาให้เจ้า รบกวนเจ้าสอบสวนเขาด้วย”
หนานลัวรับคำสั่งทันที “พ่ะย่ะค่ะ”
หนานเหยาหัวเราะและเดินไปหาว่านฉงหยางด้วยรอยยิ้ม “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะโหดเหี้ยมถึงขนาดทำร้ายจักรพรรดิเพื่อชื่อเสียงในการรักษา”
“ข้า ข้าไม่ได้ทำ!” ว่านฉง
