เย้ยหยันว่า “ข้าเป็นหมอผี! เจ้ายังคิดจะกล้าจับข้าอยู่อีกหรือ!?”
ลู่เฉินเพียงมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นชาและเอ่ยว่า “ถูกต้อง เจ้ายังใช้พิษได้หลังจากที่ถูกควบคุมปราณแล้วด้วย คู่ควรกับที่เป็นหมอผีจริง ๆ”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินยังคงสบายดี ดวงตาของว่านฉงหยางพลันเบิกกว้างอย่างตกตะลึง “เจ้า เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใด?”
“เจ้าคิดอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินยิ้ม
ว่านฉงหยางร้อนใจเสียแล้ว
และจู่ ๆ ในยามนี้เองรถม้ากลับหยุดลง จากนั้นกลุ่มชายสวมหน้ากากสีดำก็พุ่งเข้ามา แต่เมื่อชายสวมหน้ากากเหล่านี้เห็นลู่เฉินไม่เป็นอันใด พวกเขาทั้งหมดก็พลันตกตะลึงราวกับคนโง่งม
ว่านฉงหยางตะโกนขึ้นมาว่า “มัวบื้ออันใดอยู่ รีบกำจัดเขาเร็วเข้า!”
