บทที่ 238 วางแผนทำร้ายผู้อื่นไม่สำเร็จ แต่โยนความผิดให้ผู้อื่น!
ลู่เฉินอธิบายว่า “แมลงในร่างกายของเจ้าค่อนข้างพิเศษ หากเจ้าต้องการกระตุ้นให้มันรวมร่างเข้ากับร่างกายของคน เจ้าต้องลงมือในระยะประชิด!”
เมื่อจักรพรรดิได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “เจ้าหมายถึงในบรรดาคนเหล่านั้น มีผู้ที่ต้องการฆ่าข้าหรือ?”
“ใช่”
ครั้นได้ยินเช่นนั้น องค์จักรพรรดิก็พลันรู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที “หมอผีนั่นต้องการฆ่าข้า มาตอนนี้ยังมีผู้อื่นที่ต้องการฆ่าข้าด้วย!”
“อย่าตื่นเต้นมากไป มิฉะนั้นชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าจะตายเร็วขึ้นเป็นแน่” ลู่เฉินเตือน ส่วนองค์จักรพรรดิรีบสงบอารมณ์อย่างรวดเร็ว “ถ้าเช่นนั้น มีวิธีจัดการกับแมลงพวกนี้หรือไม่?”
“มี แต่ข้าเกรงว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ดังนั้นข้าจะปล่อยให้แมลงเหล่านี้อยู่ในสภาวะนอนหลับให้มากที่สุดก่อนเพื่อไม่ให้พวกมันส่งผลกระทบต่อชีวิตของเจ้า แต่จะไม่ให้เจ้านายของพวกมันรู้ว่าเกิดปัญหาแล้ว” ลู่เฉินอธิบาย
จักรพรรดิตรัสอย่างตื่นเต้นว่า “รบกวนเจ้าแล้ว”
“ไม่รบกวน ทว่าหลังจากที่ข้าช่วยเจ้าแล้ว เจ้าต้องตอบคำถามบางอย่างกับข้า” ลู่เฉินจ้องไปที่จักรพรรดิ ส่วนองค์จักรพรรดิพลันมีสีหน้างุนงง “คำถาม?”
“ใช่ เกี่ยวกับสุสานหลวง”
“เจ้าคือผู้ใด? เหตุใดเจ้าถึงอยากรู้เกี่ยวกับสุสานหลวง” องค์จักรพรรดิตกใจมาก แต่ลู่เฉินยังคงมองไปที่เขาแล้วเอ่ยว่า “ข้าตามรอยคนบางคนมา และคนเหล่านี้
