ก็ไปที่สุสานหลวงในดินแดนทักษิณา”
“คนของราชวงศ์เรา?” จักรพรรดิถามด้วยความประหลาดใจ
“ไม่ใช่”
“เป็นไปไม่ได้ สุสานหลวงของพวกเราล้วนเป็นของราชวงศ์ ไม่อาจมีคนนอกได้!” จักรพรรดิตอบทันที
“ไม่มีกรณีอื่นหรือวิธีพิเศษงั้นหรือ?” ลู่เฉินถาม
“เรื่องนี้…” จู่ ๆ จักรพรรดิก็รู้สึกลังเลขึ้นมา ส่วนลู่เฉินยังคงจ้องมองมาที่เขาแล้วกล่าวว่า “พูดมาเถิด”
“ครั้งหนึ่งเคยมีรอยแยกในสุสานหลวง และรอยแยกนั้นก็เต็มไปด้วยไอภูตผี ข้าคิดว่าคนมีชีวิตคงจะผ่านเข้าไปไม่ได้ใช่หรือไม่?”
ชายหนุ่มรู้ทันทีว่านี่คือจุดสำคัญแน่นอน ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ข้าจะรักษาเจ้า และจะช่วยหาคนที่ทำร้ายเจ้า แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าและพาข้าไปไปที่สุสานหลวง”
“อันใดนะ?” องค์จักรพรรดิถึงกับตกใจ
ลู่เฉินจ้องคนตรงหน้าตาเขม็ง “หากเจ้าปฏิเสธ ข้าจะจากไปเดี๋ยวนี้”
องค์จักรพรรดิเป็นกังวลขึ้นมาทันที ถึงอย่างไรลู่เฉินเองก็เพิ่งพูดว่ามี ‘อันตราย’ มากมายรอบตัวเขา หากเขาไม่แก้ไข เช่นนั้นตนก็อย่าคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเลย โดยเฉพาะที่ขณะนี้มีราชวงศ์ต่าง ๆ รวมถึงกองกำลังบางส่วนกำลังจับตาดูเขาอยู่
องค์จักรพรรดิครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะยอมเอ่ยปากในที่สุด “ได้ ข้าสัญญากับเจ้า”
จากนั้นลู่เฉินก็หยิบเข็มออกมาและปักเข้าไปในร่างของจักรพรรดิ องค์จักรพรรดิรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย เนื่องจากกลัวว่าลู่เฉินจะไม่สามารถควบคุมแมลงเหล่านั้นได้
ทว่าเมื่อลู่เฉินถอนเข็มออก ทันใดนั้
