ระสนมอู่ก็ตะโกนบอกสาวใช้เหล่านั้นทันทีว่า “จับเขาไว้!”
หนานเหยาขึ้นเสียงทันที “ผู้ใดกล้า!”
หนานลัวซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ลู่เฉินก็พูดขึ้นว่า “พระสนมอู่ ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าแมลงเหล่านี้เป็นของใคร เจ้าก็แค่ต้องหาใครสักคนมาตรวจสอบพวกมัน!”
“หาคนงั้นหรือ? เช่นนั้นก็ต้องจับเขาก่อนแล้วค่อยหาคนอื่น ถึงอย่างไรเสียเขาก็น่าสงสัยที่สุด” พระสนมอู่พูด แต่ลู่เฉินกลับยิ้มแล้วถามกลับไปว่า “จริงหรือ?”
จู่ ๆ ว่านฉงหยางก็กระโดดออกมาร่วมวงด้วย “พระสนมอู่ ข้ามีวิธีระบุว่าแมลงเหล่านี้เป็นของเขาหรือไม่!”
“พูดมา!” พระสนมอู่อยากรู้ว่าว่านฉงหยางจะมีวิธีอันใด
“ข้ามีสมุนไพรอยู่ต้นหนึ่ง ตราบใดที่แมลงเหล่านั้นได้กลิ่น พวกมันจะรู้สึกอึดอัดและจะมองหาเจ้าของของมัน” ว่านฉงหยางตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พระสนมอู่พลันรู้ทันทีว่าว่านฉงหยางวางแผนที่จะโยนความผิดให้กับลู่เฉิน นางจึงตอบตกลง “ได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำ!”
ทว่าหนานเหยาไม่เชื่อว่านฉงหยาง “เขาเองก็เป็นผู้ต้องสงสัยด้วย เหตุใดจึงปล่อยให้เขาเป็นคนตรวจสอบ?”
ลู่เฉินกลับฉีกยิ้ม “ให้เขาทำเถิด!”
“ท่านอาจารย์ ท่าน…” หนานเหยาไม่เข้าใจว่าเหตุใดลู่เฉินจึงให้ว่านฉงหยางเป็นผู้ตรวจสอบ
