ู่เฉินกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น องค์จักรพรรดิก็พลันตกใจกลัว “เจ้า… เจ้าหมายความว่าหมอว่านต้องการจะฆ่าข้าหรือ?”
“อย่าได้กังวล ข้าจะบอกเจ้าในภายหลัง” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็เริ่มขยับมือและเท้าไปรอบ ๆ เขตกั้น ไม่นานนักตะขาบสีทองเหล่านั้นก็หายไปจนหมดสิ้น
จักรพรรดิกลับมีทีท่าฉงนใจ “เหตุใดถึงได้หายไปหมดแล้ว?”
“ข้าให้พวกมันกลับไปแล้ว”
“เช่นนั้นพวกมันยังซ่อนอยู่ในเกราะการรักษานี้หรือ?”
“อืม”
จักรพรรดิเริ่มหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น แต่ลู่เฉินเอ่ยปลอบเขาก่อน “อย่าได้กังวลไป แมลงเหล่านั้นไร้พิษไปแล้ว และจะไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมพวกมันได้อีก”
“จริงหรือ?” จักรพรรดิถามลู่เฉินอย่างใจชื้น
“อีกเดี๋ยวข้าจะรักษาเจ้า หลังจากรักษาแล้ว ข้าจะแสดงความสัมพันธ์ระหว่างแมลงเหล่านี้กับหมอผีให้ดู” ลู่เฉินยิ้มให้จักรพรรดิ ทว่าองค์จักรพรรดิกลับตกใจ “ข้า ข้าและเขาไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดเขาจึงต้องการฆ่าข้า?”
“คำถามนี้ อีกเดี๋ยวเราค่อยว่ากัน”
จักรพรรดิพยักหน้าและมองไปที่ลู่เฉิน “ข้ารบกวนเจ้าแล้วจริง ๆ”
ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยอันใดอีก แต่ทรุดตัวนั่งลงข้างกายจักรพรรดิ ชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเขา จากนั้นจึงเริ่มตรวจสอบในร่างกายจักรพรรดิ ก่อนจะพบว่ามีแมลงมากมายในตัวจักรพรรดิ
แมลงเหล่านี้มีลำตัวโปร่งใส และยังซ่อนตัวได้เป็นอย่างดี พวกมันดำรงตนอยู่ได้ด้วยการกลืนกินชีวิตมนุษย์ และยังสามารถควบคุมชีวิตมนุษย์ ป้องกันไม่ให
