บทที่ 235 พระสนมผู้ทรงอำนาจ อู่เม่ย!
ว่านฉงหยางเอ่ยแทรกด้วยท่าทางประหลาดใจ “ในแดนทักษิณา ขนาดข้ายังมิกล้าเรียกตนเองว่าหมอเทวดา”
หนานลัวเอ่ยคำกับว่านฉงหยาง “เจ้าทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นทำไม่ได้”
ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นเผยออกมา ว่านฉงหยางพลันเย้ยหยันทันที “อันใดนะ? ท่านผู้อาวุโสคิดว่าทักษะทางการแพทย์ของข้าแย่มากงั้นหรือ?”
“จะย่ำแย่หรือไม่ข้าไม่รู้ แต่เจ้ารักษาองค์จักรพรรดิไม่ได้!” หนานลัวจ้องมองว่านฉงหยาง และหนานเหยาก็ไม่ลืมที่จะกล่าวเสริมว่า “ถูกต้องแล้ว ทักษะทางการแพทย์ของเจ้าจะเทียบกับอาจารย์ของข้าได้อย่างไร”
“อาจารย์?” ว่านฉงหยางเริ่มสงสัยหลังจากได้ยินสิ่งนี้
หนานเหยาชี้ไปที่ลู่เฉิน “อาจารย์ของข้าเป็นเลิศทางการแพทย์!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ว่านฉงหยางก็หัวเราะออกมาทันที ในขณะที่เซวียจินรู้สึกงุนงงสงสัย อย่างไรลู่เฉินก็อยู่ขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่อาจเป็นไปได้ที่เขาจะมีความเกี่ยวข้องกับหมอเทวดา
เมื่อเห็นว่านฉงหยางหัวเราะอย่างประหลาด หนานเหยาก็ตะคอกใส่ “ข้าไม่ได้ล้อเจ้าเล่นหรอกนะ!”
“ข้าว่านะแม่นางน้อย หากผู้ใดก็สามารถเป็นหมอเทวดาได้ คำว่าหมอเทวดานี้ก็ไร้ค่าเกินไปแล้ว” ว่านฉงหยางหัวเราะ แต่หนานเหยากลับยังคงจ้องเขม็ง “ไม่เชื่อก็ช่างเถิด!”
หนานลัวมองไปที่เซวียจิน “รบกวนด้วย”
เซวียจินลังเล เพราะหมอเทวดาที่หนานลัวพูดถึงนั้นไม่น่าเชื่อถือ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่รู้ว่าควรให้เ
