บทที่ 231 เข้าสู่นครทักษิณา เจอคนมาจับตัว!
“ข้าไม่ได้สะสางบัญชีกับพวกเขาก็ดีเท่าใดแล้ว เจ้าต้องการแก้แค้นข้างั้นหรือ?” ลู่เฉินเย้ยหยัน
หนานเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มออกมา “อาจารย์ ข้าชอบน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งและไม่สนใจผู้ใดของท่านยิ่งนัก”
“นี่เจ้าประจบประแจงหรือกำลังดูถูกกันแน่?”
หนานเหยารีบพูดว่า “ข้าว่าชื่นชมจริง ๆ นะ!”
ลู่เฉินส่ายหัว ขณะที่หนานเหยาเปลี่ยนเรื่องด้วยการถามว่า “อาจารย์ คือว่า… เรามาทำอันใดที่นี่หรือ?”
“สืบหาเบาะแสของค่ายกลที่อยู่ใกล้เคียง” หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็พาหนานเหยาไปที่โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งในเมืองเฟิงเฉิง เพื่อพบเสี่ยวเอ้อและสอบถามเกี่ยวกับค่ายกลใกล้เคียง
เสี่ยวเอ้อเล่าทุกอย่างที่เขารู้ให้ลู่เฉินฟัง และหลังจากได้รับข่าวที่ต้องการ ลู่เฉินก็ออกจากเมืองเฟิงเฉิงไป
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งก็มาถึงหุบเขารกร้างแห่งหนึ่ง
ในหุบเขานี้มีค่ายกลส่งตัวแห่งหนึ่ง ทว่าค่ายกลส่งตัวนี้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี อีกทั้งยังมีก้อนหินระเกะระกะปกคลุมอยู่ และถูกปกคลุมด้วยวัชพืชจำนวนมาก
“ท่านอาจารย์ นี่…มันยังใช้ได้อยู่อีกหรือ?” เมื่อเห็นสิ่งนี้ หนานเหยาก็รู้สึกว่ามันแปลกเกินไป แต่ลู่เฉินกลับเอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “ตราบใดที่แกนกลางยังอยู่ มันย่อมใช้ได้!”
“แกนกลาง?” หนานเหยาไม่ค่อยเข้าใจนัก
ลู่เฉินทิ้งให้หนานเหยายืนงงอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองก็เริ่มยุ่งกับการซ่อมแซมสิ่งรอบ ๆ
หนานเหยาพึมพำ
