“แบบนี้ซ่อมได้จริงหรือ?”
ในขณะที่หนานเหยากำลังรู้สึกสงสัย ลู่เฉินก็ได้ซ่อมแซมรอบ ๆ ค่ายกลอย่างช้า ๆ จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เมื่อทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ ค่ายกลนี้จึงกลับมามีกระแสไอปราณอีกครั้ง และหลังจากที่หนานเหยาเห็นมันก็อุทานลั่น “อาจารย์! มันใช้ได้จริง ๆ หรือนี่?!”
“แน่นอน”
หนานเหยาตกตะลึง นางเดินตามไปดูและเอ่ยถามขึ้นว่า “อาจารย์ แล้วจะใช้มันได้อย่างไรเล่า?”
“ข้าดัดแปลงค่ายกลนี้ และมันก็เท่ากับว่ามีเพียงข้าเท่านั้นที่ใช้มันได้” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็ขึ้นไปยืนอยู่ภายในค่ายกล และยังให้หนานเหยาเข้ามายืนด้วย หลังจากที่หนานเหยาเข้ามายืนข้างกายแล้ว ลู่เฉินยังคงง่วนอยู่กับการเปิดใช้งานค่ายกล
ครู่ต่อมา สภาพแวดล้อมโดยรอบก็พลันมืดลง จากนั้นบริเวณโดยรอบก็มืดสนิท
ทันใดนั้น หนานเหยาพลันรู้สึกราวกับว่ามีแรงดึงดูดในร่างกายของนาง และความรู้สึกนี้ก็แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก
หลังจากเห็นแสงสว่างอีกครั้ง หนานเหยาก็มายืนอยู่บนยอดเขารกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งค่ายกลส่งตัวที่นี่ก็ถูกทิ้งร้างเช่นกัน
เมื่อนางมองเห็นกำแพงเมืองขนาดใหญ่จากระยะไกลก็พลันตกใจ “เรามาถึงนครทักษิณาแล้ว!”
“อืม” ลู่เฉินมองมันจากระยะไกล ก่อนจะจมอยู่ในห้วงความคิด
หนานเหยารู้สึกอัศจรรย์ใจมาก เพราะจากเฟิงเฉิงไปยังนครทักษิณา หากเดินทางกับยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวัน แต่ตอนนี้เพียงใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย ภายในชั่วพริบตาก็มาถึงแล
