ผู้คนงงงวย ขณะที่เหยียนเฟิงพูดอย่างโกรธจัด “ไปให้พ้น ข้าจัดการเอง!”
เหยียนเฟิงคนนี้มีพลังปราณของผู้ฝึกตนขึ้นก่อกำเนิดที่ทรงพลัง และเมื่อเขายื่นมือขวาออกมา กรงเล็บสีดำก็ปรากฏขึ้น จากนั้นกรงเล็บนี้ก็บินออกมาหมายคว้าหนานเหยา
หนานเหยาเองก็ไม่เกรงใจ นางปล่อยหมัดออกไปทันที
แน่นอนว่าในหมัดนี้มีไอภูตผีแฝงอยู่
เพราะอย่างไรแล้วหนานเหยาก็เป็นผู้ฝึกวิถีภูตผี ดังนั้นเมื่อทุกคนเห็นเงาของกำปั้นที่มีไอภูตผี พวกเขาจึงตกใจไปตาม ๆ กัน “ดูสิ นี่คือผู้ฝึกวิถีภูตผี!”
“แท้จริงแล้วสตรีนางนี้เป็นผู้ฝึกวิถีภูตผี!”
เหยียนเฟิงหลบหมัดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวถามทันทีว่า “ผู้ฝึกวิถีภูตผี กล้ามาที่นี่ได้อย่างไร?!”
“ผู้ฝึกวิถีภูตผีแล้วอย่างไรเล่า?” หนานเหยาจ้องกลับไปอย่างเดือดดาล ขณะที่เหยียนเฟิงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่มีอันใด แต่ถ้าเจ้าสร้างปัญหาที่นี่ ข้ามีสิทธิ์ที่จะจัดการเจ้า”
“สร้างปัญหาหรือ? เช่นนั้นบอกข้ามา เหตุใดเจ้าถึงต้องการจับอาจารย์ของข้า?” หนานเหยาตะโกนถาม
“ข้าไม่จำเป็นต้องรายงานเจ้า!”
หนานเหยาได้ยินเช่นนั้นก็คิดที่จะระเบิดพลังออกมา แต่ลู่เฉินเพียงยิ้มให้เหยียนเฟิงแล้วถามว่า “บอกข้ามาว่าผู้ใดส่งเจ้ามาที่นี่?”
“ใครสั่งให้ข้ามาอะไรงั้นหรือ?” เหยียนเฟิงแสร้งทำเป็นโง่งม ส่วนลู่เฉินกลับไม่คิดสนใจท่าทีนั้น “เช่นนั้นเรามาจัดการกับเจ้ากันก่อน”
“จัดการข้าหรือ? เจ้าหนุ่ม เจ้าสติไม่ดีหรือไร! เจ้ากล้าพูดแบบนี้กับ
