บทที่ 230 พูดจาไม่รู้เรื่อง สูญเสียความทรงจำ
เมื่อคนเหล่านี้ได้ยินคำพูดของลู่เฉิน แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้ว่าภายในร่างกายของฉินเทียนเลี่ยนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำถามของลู่เฉิน พวกเขาจึงไม่อาจให้คำตอบได้
ลู่เฉินทำได้เพียงแค่เอ่ยถามต่อไปว่า “เช่นนั้นศาสตราวุธวิถีมารนี้ พวกเจ้าก็ไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร?”
ทุกคนส่ายหัวแสดงถึงความไม่รู้ แต่ลู่เฉินไม่เชื่อ ดังนั้นจึงเตรียมที่จะสลักอัขระยันต์หุ่นเชิดให้แก่พวกเขา
ในขณะที่ลู่เฉินเตรียมที่จะลงมือ จู่ ๆ คนพวกนี้ต่างก็กรีดร้องขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มมีอาการเหมือนกับฉินเทียนเลี่ย นั่นก็คือมีฟองสีขาวทะลักออกจากปาก
ลู่เฉินรีบตรวจสอบทันที ก่อนจะพบว่าภายในร่างกายของคนเหล่านี้ แท้จริงแล้วมีอักขระยันต์เช่นกัน
“พิษนี้? ถึงกับทำให้ผู้คุ้มกันเป็นเช่นนี้ได้เชียวหรือ?” ลู่เฉินสูดหายใจเข้าลึก
เขารีบจัดการกับภาวะอารมณ์ของตนเอง ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าผลน้ำเต้าสีม่วง ลู่เฉินวางมือข้างหนึ่งลงไป จากนั้นไอมารมากมายนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อลู่เฉินหลับตาลง เขาก็มองเห็นพื้นที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง
ภายในพื้นที่มืดสลัวนี้ รอบด้านกลับเต็มไปด้วยไอมาร และท่ามกลางไอมารก็ยังมีภูตผีตนหนึ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนสีทอง และภูตผีนั้นก็ยังอยู่ในอาการหมดสติ
แต่ลู่เฉินกลับรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายยิ่งนัก
หัวข
