โมย… ม่อชิงเทียน
แต่ม่อชิงเทียนในตอนนี้เป็นเพียงแค่เสี้ยววิญญาณหนึ่งในหกเท่านั้น!
เมื่อลู่เฉินเรียกเขา ม่อชิงเทียนก็ยังคงสับสนอยู่ “เจ้าคือผู้ใด?…”
“ข้าเอง!” ดวงจิตของลู่เฉินกลายเป็น ‘ร่างโปร่งแสง’ ยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย ม่อชิงเทียนพลันสงสัยขึ้นว่า “เจ้าคือใคร?”
“ข้า ลู่เฉิน!”
“ลู่เฉิน…คือใคร?” ม่อชิงเทียนดูราวกับว่าสูญเสียความทรงจำไปแล้ว
ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่น “เจ้า จำไม่ได้หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“ข้า? คือใคร?” จู่ ๆ ม่อชิงเทียนก็ดูเหมือนกับกำลังบ้าคลั่ง เฝ้าถามตัวเองว่าตนคือใคร
ลู่เฉินรู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นแค่เสี้ยวจิตวิญญาณ และหากไม่นำจิตวิญญาณทั้งหกมารวมเข้าด้วยกัน มันก็คงยากที่จะทำให้เขาฟื้นฟูความทรงจำทั้งหมดขึ้นมาได้ ดังนั้นลู่เฉินจึงเอ่ยปลอบขึ้นมาว่า “อย่าตื่นตระหนกไป ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
“ข้า ข้าคือใครกัน…” ม่อชิงเทียนพึมพำขึ้นมา
ลู่เฉินสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นจึงเริ่มทำลายโซ่ตรวนที่อยู่รอบ ๆ เพื่อทำให้ม่อชิงเทียนเป็นอิสระ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด ชายหนุ่มจึงไม่ให้เขาออกไป และยังคงทิ้งให้เขาอยู่ภายในผลน้ำเต้านี้ต่อไป อีกทั้งยังกล่าวปลอบประโลมว่า “เจ้าวางใจเถิด ข้าจะช่วยเจ้าอย่างแน่นอน”
“ข้าคือใคร!?” ม่อชิงเทียนนั่งลงตรงจุดนั้นด้วยความงุนงง
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนั้น ลู่เฉินก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าใดนัก จึงพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าจะต้องหาเสี้ยววิญญาณส่วนอ
