บทที่ 229 ความดื้อรั้น มักไม่จบลงด้วยดี!
ฉินเทียนเลี่ยชี้มาที่ตัวเองด้วยความเย่อหยิ่ง “เข้ามา! ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้!”
สิ้นคำพูดนั้น รอบกายฉินเทียนเลี่ยพลันบังเกิดลูกไฟสว่างวาบขึ้นมา อีกทั้งยังมีม่านป้องกันสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นมาด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น ภายใต้ม่านป้องกันนี้ยังมีเกราะสีแดงเพลิง ทำให้การป้องดูแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างทวีคูณ
ลู่เฉินรู้ว่าการป้องกันของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งเพียงใด หากต้องพึ่งพาความสามารถของตนเพียงลำพังก็คงไม่สามารถทำลายได้จริง ๆ แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า “เจ้าแข็งแกร่งมากก็จริง แต่เจ้ากลับละเลยบางอย่างไป”
“ละเลยสิ่งใด?” ฉินเทียนเลี่ยเองก็อยากรู้เช่นกันว่าลู่เฉินจะพูดสิ่งใด
ลู่เฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงตบเข้าไปที่เขตแดนก่อนจะยิ้มออกมา “ที่นี่… ยังมีเขตแดน!”
“มีเขตแดนแล้วอย่างไร?” ฉินเทียนเลี่ยไม่รู้ว่าลู่เฉินคิดจะทำสิ่งใด คนอื่น ๆ ต่างก็สงสัยเช่นกัน แต่ละคนจึงมองลู่เฉินด้วยแววตาประหลาดใจ
ในขณะนั้นเอง ลู่เฉินเพิ่มแรงตบเข้าใส่เขตแดนอีกครั้ง จากนั้นเขตแดนนี้ก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ก่อนที่มันจะควบรวมมวลพลังมหาศาลโจมตีไปยังฉินเทียนเลี่ย
ร่างของฉินเทียนเลี่ยกระเด็นออกไปในบัดดล
ทว่าการป้องกันของฉินเทียนเลี่ยยังคงแข็งแกร่งมาก เขาเพียงแค่กระเด็นออกไปเท่านั้น ผนวกกับการป้องกันจากเกราะนั้น ทำให้อีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แต่ด้วยแรงกระแทกที่รุนแรง มันก็ส่ง
