บทที่ 228 สัตว์อสูรวิญญาณที่คุ้มครองตนนี้ มีไว้เพียงแค่ทำให้หวาดกลัวจนหนีไป!
“ที่ข้ายิ้ม เพราะอีกครู่หนึ่งมันจะกลัวข้า!” ลู่เฉินพูดด้วยความมั่นใจ แต่ฉินเทียนหลานกลับยิ้มเย็นชา “กลัวเจ้า? เจ้านี่ช่างโอ้อวดยิ่งนัก!”
“หากไม่เชื่อ เจ้าก็รอดู!” ลู่เฉินไม่ได้สนใจเรื่องของพยัคฆ์อัคคีเพลิงนี้นัก
ฉินเทียนเลี่ยคิดว่าลู่เฉินกำลังขู่ให้กลัว เขาจึงไม่ได้ใส่ใจ และหันไปมองพยัคฆ์อัคคีเพลิงก่อนจะกล่าวว่า “ท่านพยัคฆ์ มอบหน้าที่นี้ให้ท่านแล้ว!”
เมื่อพยัคฆ์อัคคีเพลิงได้ยินดังนั้น มันก็พลันคำรามออกมาเสียงดัง ราวกับเป็นการตอบรับ
จากนั้นพยัคฆ์อัคคีเพลิงจึงก้าวไปหาลู่เฉินทีละก้าว
ทว่าใครจะคาดคิดว่าลู่เฉินกลับปล่อยกลิ่นอายราชันย์อสูรออกมา และแม้แรกเริ่มเดิมทีพยัคฆ์อัคคีเพลิงนี้จะไม่ได้สนใจเรื่องของมนุษย์ต่ำต้อยผู้นี้ แต่เมื่อเข้าใกล้จนเกือบเผชิญหน้ากับลู่เฉิน มันก็พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว จากนั้นจึงตอบสนองด้วยสัญชาตญาณที่หวาดกลัวจนถอยหลังหนีไป
“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้ที่อยู่ในมุมมืดเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง
หยางเป่ยเหรินถึงกับงุนงง “ท่านพยัคฆ์ไปพบสิ่งใดเข้า?”
ฉินเทียนเลี่ยเองก็กังวลใจขึ้นมา จึงตะโกนไปหาพยัคฆ์อัคคีเพลิงทันที “เร็ว! รีบทำลายเขาซะ”
ทว่าพยัคฆ์อัคคีเพลิงกลับคำรามเสียงดัง มันแสดงความรู้สึกหวาดกลัวออกมา ก่อนจะหมุนตัวหายออกไปทันที
สุดท้ายจึงเหลือเพียงฉินเทียนเลี่ยที่บัดนี้แสดงสีหน้าสับสน ใ
