บทที่ 227 สัตว์อสูรวิญญาณ ผู้คุ้มครองสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์
หยางเป่ยเหรินที่ดูเหมือนเม่นผู้นี้สับสนขึ้นมา และมองไปยังลู่เฉินด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน แต่เจ้ากลับมีพลังมากกว่าขั้นสร้างรากฐาน!”
ไม่เพียงแค่หยางเป่ยเหรินเท่านั้น เพราะผู้คนในมุมมืดต่างก็รู้สึกว่าลู่เฉินนั้นไม่ธรรมดา
ลู่เฉินยิ้มพราย เขามองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวว่า “อย่ามัวพูดไร้สาระ ข้าถามเจ้าว่ายังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่? ถ้าหากไม่มี ข้าจะได้จบเรื่องนี้เสียที!”
หยางเป่ยเหรินกังวลใจ จึงมองไปยังมุมมืดนั้นและกล่าวขึ้นมาด้วยความเคารพว่า “เจ้าสำนัก”
“ศาสตราวุธวิถีมารนี้ เป็นสิ่งที่สำนักของเราผนึกกันมาหลายชั่วอายุ ผู้ใดก็ไม่สามารถนำไปได้!” น้ำเสียงเคร่งขรึมดังกังวานออกมา
ลู่เฉินได้ยินเสียงนี้จึงยิ้มประหลาด “เจ้าก็คือเจ้าสำนัก?”
“ใช่! ข้าคือเจ้าสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ฉินเทียนเลี่ย!” ขณะนั้นเอง ลูกไฟกลุ่มหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟากฟ้า และลูกไฟเหล่านั้นก็กลายเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดเกราะสีแดงเพลิง ในมือถือทวนสีแดงเพลิง ท่าทางดุร้ายอย่างมาก
ลู่เฉินปรายตามองก็พบว่าอีกฝ่ายดูอายุราว ๆ สี่สิบถึงห้าสิบปี แต่ในเรื่องของพละกำลังนั้น คนผู้นี้อยู่ในขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม แต่สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดคือรากวิญญาณของเขา เพราะมันคือรากวิญญาณหกดาว นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งเช่นนี้!
เมื่อหยางเป่ยเหรินมองเห
